Καλημέρες

Καλημέρα! Και καλό μήνα!

Θεός.

Wellmorning!

Θεϊκό.

Ίσως καλύτερο κι απ' το Good Sarakost!
Αρκάς φορ έβερ!

Δευτέρα κάτι έχω...

την Τρίτη δεν αντέχω, κλπ...
Σοφά τα στρουμφάκια.
Γιατί η αρχή της εβδομάδας είναι πάντα τόσο δύσκολη?
Και γιατί το σαββατοκύριακο τελειώνει πάντα τόσο γρήγορα?

25/02/19

Πάντα θα λείπει το δικό σου κερί από την τούρτα μας...

Μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει...

Αρκάς. Θεός.
Άντε και καλό μας μήνα.

Καλημέρες...

Αγαπάμε Αρκά.
Απλά.

Δώρα για κλάματα

Αυτές τις ημέρες, που όλοι τρέχουμε σαν τρελοί να βρούμε το ιδανικό δώρο για τον καθένα, συχνά θυμάμαι κάποια άλλα Χριστούγεννα, αρκετά χρόνια πριν.
Ο πιο δύσκολος στα δώρα ήταν ανέκαθεν ο πατέρας μου. Δεν ξέραμε ποτέ τι να του πάρουμε, κι όταν τελικά κάτι βρίσκαμε, πάντα άνοιγε ευγενικά το πακέτο και μας ευχαριστούσε εξίσου ευγενικά.
Όμως εγώ ήθελα να του κάνω ένα δώρο, που θα το θυμάται για πάντα. Όχι απολύτως χρηστικό, αλλά απαραίτητο. Όχι κραυγαλέα ακριβό, αλλά πολύτιμο.
Τελικά, κάτι σκέφτηκα. Χρειάστηκε βέβαια να κάνω μια όχι και τόσο νομότυπη εξουσιοδότηση, να εμφανιστώ και να παραλάβω ένα έγγραφο ως δικό μου, χωρίς να είναι δικό μου, με ημερομηνία δημιουργίας πολύ πιο παλιά από αυτήν της γέννησης μου.
Αλλά άξιζε τον κοπο!
Βλέπετε οι γονείς μου έφυγαν για την Αμερική το σωτήριον έτος 1968 (λόγω του αέναου προβλήματος της Ελλάδας να αξιοποιεί τους νέους επιστήμονες στην αγορά εργασίας!). Οι δουλειές εκεί βρέθηκαν με τις απλές βεβαιώσεις πτυχίου, καθώς η απόκτηση του πάπυρου είχε απαγορευτικό κόστος, ειδικά για δύο νέους, άνεργους πτυχιούχους. Ούτε μετά την επιστροφή στην Ελλάδα έκαναν καμία προσπάθεια να πάρουν τους παπύρους των πτυχίων τους από την τέως Βιομηχανική Σχολή Πειραιώς, το σημερινό ΠΑ.ΠΕΙ., καθώς δεν συνέτρεχε πλέον λόγος για κάτι τέτοιο.
Ακολουθησα την προβλεπόμενη διαδικασία. Έκανα αίτηση μέσω μιας φίλης, που σπούδαζε στο συγκεκριμένο πανεπιστήμιο. Η παραλαβή όμως γίνεται μόνο από τον ίδιο τον τέως φοιτητή και την ταυτότητα του. Πήγα λοιπόν με την ταυτότητα της μητέρας μου και μια εξουσιοδότηση από πλευράς του πατέρα μου. Η υπάλληλος δε φάνηκε να εκπλήσσεται, ούτε αναρωτήθηκε πώς θα ήταν δυνατόν να έχω πάρει πτυχίο το '68. Ούτως ή άλλως όμως, δεν είχε και πολύ σημασία.
Οι δυο πάπυροι ήταν τόσο εύθραυστοι, που δεν τολμούσα ούτε να τους κοιτάξω, μήπως μου διαλυθούν πριν καταφέρω να τους δώσω για καδράρισμα.
Οι γονείς μου το επόμενο βράδυ έλαβαν ως δώρο δύο κορνίζες τυλιγμένες με χριστουγεννιάτικο γιορτινό χαρτί.
Και, δεν μπορώ να πω, τα κατάφερα. Το άνοιγμα των δώρων εκείνα τα Χριστούγεννα το συνόδευσαν δάκρυα χαράς, νοσταλγίας και συγκίνησης...

                                                   Σ.Φ.

                                                    28/12/2018.

Παγωμένο τοπίο...

Είναι κάποιες μέρες που το κρύο σε διαπερνά περισσότερο. Και δεν οφείλεται μόνο στις χαμηλές θερμοκρασίες.

Της πατρίδας μου η σημαία...

Κοίταζα τις γαλανόλευκες να περνούν από μπροστά μου στην παρέλαση και σκεφτόμουν πόσα πολλά σημαίνει-όχι μόνο για μένα, αλλά για τους περισσότερους Έλληνες αυτός ο συνδυασμός γαλάζιου και λευκού. 

Ο γαλάζιος ουρανός που αντικρίζουμε σχεδόν κάθε πρωί. Η καθημερινότητα που είναι μεν δύσκολη, αλλά την ελαφραίνει αυτή η "τρέλα του Έλληνα". Η οικογένεια. Του τώρα αλλά και του τότε. Παππούδες και γιαγιάδες που επιβίωσαν στην κατοχή. Παιδιά που πρέπει να επιβιώσουν στην Ελλάδα των μνημονίων-και παρόλαυτα την αγαπούν και θα την υπερασπίζονταν ακριβώς όπως και οι πρόγονοι τους, έναντια σε οποιαδήποτε απειλή...

Τελικά το θέμα με τη σημαία δεν είναι το ποιός θα τη σηκώσει.

Είναι το ποιός αγαπάει όλα αυτά που αντιπροσωπεύει τόσο, ώστε να μπορεί να πεθάνει για χάρη της.

Στάση Μυρτώ

Κοιτάζει έξω από το τζάμι το λεωφορείο να ξερνάει φοιτητόκοσμο  σωρηδόν. Το φως λιγοστεύει και πιάνει να σουρουπώνει πια. Ξαναγυρίζει στη δουλειά της.

"Αυτό να προτιμήσετε: έχει σχεδόν όλους τους μύθους του Αισώπου-τουλάχιστον τους πιο γνωστούς-και, επιπλέον, έχει τέλεια εικονογράφηση..."

"Δεν ξέρω...και δεν έχω και τον μικρό εδώ, να διαλέξει... ξέρετε, θέλω να περνάω λίγο ποιοτικό χρόνο μαζί του κάθε βράδυ, γιατί όλη την ημέρα λείπω, γυρνάω αργά σπίτι. Και είμαι και λίγο βιαστική τώρα, έχω γιόγκα στις 7:30..."

Κλασσική ξανθιά, εργασιομανής ως γυναίκα και ενοχική ως μητέρα. 

Ηλίθια!

Τώρα  το θυμήθηκε ότι βιάζεται. Μια ώρα την έχει και την παιδεύει, "...όχι αυτό, δεν μου αρέσει ο συγγραφέας. Όχι το άλλο, δεν έχει αρκετές εικόνες"...Της έχει κατεβάσει από τα ράφια ολόκληρη παιδική βιβλιοθήκη. Τελικά η κυρία γιόγκα, αποφασίζει να φύγει και να επανέλθει εκ νέου αύριο, για να τη βασανίσει από κοινού με το σπλάχνο της.

Το καμπανάκι της εισόδου χτυπά καθώς η παρολίγον πελάτισσα βγαίνει, και ένα κύμα ψυχρού αέρα εισβάλλει στο βιβλιοπωλείο. Χαμογελάει αχνά. Όχι οποιοδήποτε βιβλιοπωλείο. Το βιβλιοπωλείο της. Ένα όνειρο ζωής. 

Ακριβώς απ' έξω είναι η στάση "Μυρτώ", του λεωφορειου 222. Η στάση πήρε το όνομα της από το θερινό σινεμά που βρίσκεται στον κάθετο δρόμο. Ρετρό κατάλοιπο μιας άλλης εποχής, που επιβιώνει αγκομαχώντας, την εποχή της απόλυτης κυριαρχίας του ίντερνετ.

Κι εκείνη τη λένε Μυρτώ. Πήρε το όνομα της εξ αιτίας μιας παρεξήγησης, μιας και το αληθινό, το βαφτιστικό της όνομα υπήρξε πάντα θέμα διαμάχης μεταξύ του πατέρα και της μητέρας της-χωρίς κανένας να μάθει ποτέ το γιατί.

 Έτσι το Μυροδάνθη αντικαταστάθηκε από το Μυρτώ με συνοπτικές διαδικασίες και έγινε το όνομα της για όλους τους γύρω της, εκτός από τον πατέρα της. Για εκείνον θα είναι πάντα η Μυροδάνθη του, η μονάκριβή του.

Ξανακοιτά τον τόμο με τους μύθους. Ξεφυλλίζει τις σελίδες. Ο λαγός και η χελώνα, το λιοντάρι και το ποντίκι, η αλεπού με την κομμένη ουρά... Όταν ήταν μικρή, της άρεσε να τρυπώνει στο κρεββάτι των γονιών της κρατώντας έναν παρόμοιο τόμο. Ο πατέρας της τής διάβαζε ακούραστα, πολλές φορές και δύο φορές την ίδια ιστορία, μέχρι να νυστάξει. Μια μόνο φορά θυμάται, τη ρώτησε όλο παράπονο: "Άραγε όταν μεγαλώσεις και γω δε θα βλέπω τόσο καλά πια, θα έρχεσαι να διαβάζεις εσύ σ' εμένα;"

Και εκείνη τού το υποσχέθηκε. Τότε παλιά. Πολλά πολλά χρόνια πριν.

Αυτή ήταν και η μοναδική φορά που της ζήτησε κάτι. Μέχρι σήμερα θυμάται όλα αυτά τα απογεύματα που περάσανε παρέα. Την παιδική χαρά. Τις βόλτες στο Ζάππειο και τον άγνωστο στρατιώτη, με εκείνη να τρέχει μπροστά και τον μπαμπά της πάντα πίσω να ακολουθεί, με το παντελόνι καμπάνα και τις μακριές φαβορίτες της δεκαετίας του '70. Τις ατέλειωτες συζητήσεις, όταν πια μεγάλωσε και μπορούσε να καταλάβει δύο πράγματα παραπάνω...

Ακούς κυρία γιόγκα;

Δεν είναι αρκετό το διάβασμα μιας ιστορίας πέντε λεπτά πριν τον ύπνο. Το να είσαι γονιός παίρνει λίγο περισσότερο χρόνο... 

Ξανακούει το καμπανάκι και στρέφεται προς την πόρτα. Δε βλέπει κανέναν, αλλά την τυλίγει μια ψύχρα. Ένα άρωμα από Καρέλια μπλε πλανιέται στον αέρα.

Φαίνεται ότι οι παρενέργειες από το κόψιμο του τσιγάρου έχουν πειράξει τα νεύρα της.

Σκέφτεται να κλείσει νωρίτερα σήμερα. Θέλει να βγει να πάρει λίγο αέρα. Ίσως και να τηρήσει την υπόσχεση που έδωσε τόσα χρόνια πριν. 

Αρπάζει τους μύθους, παίρνει τσάντα και κλειδιά. Το αποφάσισε. 

Απόψε θα διαβάσει ιστορίες στον μπαμπά της, κι ας είναι αργά. 

Βάζει παλτό, κλειδώνει, κατεβάζει ρολά και περιμένει υπομονετικά το 222 στη στάση που έχει το όνομα της.

Στάση "Μυρτώ", λεωφορειο 222:

Ακαδημία-Νεκροταφείο Ζωγράφου.

Μπαμπά, μού λείπεις...

Σ.Φ.

Από τότε που...

"Από τότε που βαρέθηκα να ψάχνω, έμαθα να βρίσκω.
Κι από τότε που ο άνεμος μού εναντιώθηκε, έμαθα να σαλπάρω με όλους τους ανέμους."
Φ.Νίτσε

Οι τελευταίες βουτιές του Αυγούστου

Προσπαθώ να καταλάβω γιατί οι τελευταίες αυγουστιάτικες βουτιές στη θάλασσα μού προκαλούν τέτοια μελαγχολία. Θεωρητικώς το καλοκαίρι "κρατάει" στην Ελλάδα και όλο τον Σεπτέμβρη. Κάνει ζέστη, έχει ήλιο και η θάλασσα είναι ακόμη ζεστή. Μόνο που...να, δεν είναι το ίδιο. Όσο είναι ακόμα Αύγουστος, είσαι σε πιο καλοκαιρινή διάθεση. Ο Σεπτέμβρης μοιάζει πολύ μακρινός, κι ας απέχει λιγότερο από μια βδομάδα...

Και ναι, δε λέω, έχει και ο χειμώνας της ομορφιές του. Του λείπει όμως η ξεγνοιασιά, αυτό το "άδειασμα" του μυαλού, που μόνο το καλοκαίρι μπορεί να σου δώσει.

Πλησιάζω την ψάθα μου πιο κοντά στο κύμα και πιάνω το μπλοκ να σκιτσάρω όσο περισσότερο καλοκαίρι μπορώ.

Έπειτα ανοίγω το βιβλίο μου να ξεχαστώ λιγάκι. 

"Μου λείπεις", του Harlan Coben.

Ο τίτλος δανεισμένος από το τραγούδι του Τζον Γουέιτ "missing you". Το ψάχνω στο you tube. Παλιό, αλλά κλασσικό: "I ain't missing you at all. I can lie to myself..."

I can lie to myself λοιπόν. Και θα προσπαθήσω να πειστώ, ότι δε με νοιάζει καθόλου που το καλοκαίρι τελειώνει.
Και που σε λίγο, πολύ λίγο όμως, μπαίνει αδυσώπητα ο Σεπτέμβρης...

Θεσσαλονίκη: Άνω πόλη, Γεντί Κουλέ

Στα σοκάκια της Άνω πόλης νιώθει κανείς πως ταξιδεύει πίσω στο χρόνο. Καλντερίμια, χαμηλά σπίτια και στην κορυφή τα "Κάστρα". Ο Πύργος Τριγωνίου, τα παλιά τείχη και το πολυτραγουδισμένο Γεντί Κουλέ, το Επταπύργιο.

Φορτισμένο με μνήμες προξενεί δέος στον επισκέπτη. 

Τα στενά κελιά της απομόνωσης αυτόν τον καιρό φιλοξενούν μια εικαστική έκθεση μοντέρνας τέχνης.

Επισκέψιμο μόνο ως τις 3μμ.

Θεσσαλονίκη: Λευκός Πύργος

Επιβλητικός και σήμα κατατεθέν της Θεσσαλονίκης εδώ και αιώνες, πήρε το όνομα του εξαιτίας ενός κρατούμενου, που αντάλλαξε την ελευθερία του με το άσπρισμα του Πύργου, κατά την περίοδο που ο τελευταίος χρησιμοποιούνταν ακόμη ως φυλακή.

Σήμερα στο εσωτερικό του φιλοξενείται η ιστορία της πόλης, από τις απαρχές της έως και τις μέρες μας.

Τα εκθέματα ως επί το πλείστον είναι ψηφιακά, με απίστευτες λεπτομέρειες και άφθονο φωτογραφικό υλικό. Και οι έξι όροφοι εξαιρετικά ενδιαφέροντες.

Η ιστορία του ίδιου του Πύργου μάλλον δυσεύρετη, καθώς η πληροφοριακή πινακίδα "αποκαθηλώθηκε" από φανατικούς ποδοσφαιρόφιλους. Το εισιτήριο είναι μάλλον "τσιμπημένο" αφού τα παιδιά μεν δεν πληρώνουν, οι ενήλικες όμως (αν δεν είναι φοιτητές) καταβάλουν το ποσόν των 15€. Παρόλαυτα αξίζει η επίσκεψη, αφού η θέα της λεωφόρου Νίκης αλλά και ολόκληρης της πόλης από ψηλά είναι καταπληκτική.

Καστοριά

Πόλη χτισμένη αμφιθεατρικά γύρω από την ομώνυμη λίμνη και που μπορεί να τη θαυμάσει από ψηλά κάποιος από το λόφο του προφήτη Ηλία.

Η θέα των νερών μαγεύει όλες τις ώρες και με κάθε καιρό-πολύ  πρωί, το σούρουπο, με ήλιο, με βροχή, μετά  τη βροχή, ακόμη και με χιόνι-προσδίδοντας μια παραμυθένια νότα στη πόλη.

Παλιός Παντελεήμονας

Παραδοσιακός γραφικός οικισμός σκαρφαλωμένος στις παρυφές του Ολύμπου, ο Παλιός Παντελεήμονας μοιάζει βγαλμένος από καρτ ποστάλ μιας άλλης εποχής.

Καλντερίμια, παραδοσιακή αρχιτεκτονική με πέτρα και καθόλου αυτοκίνητα.

Ακόμη και οι τηλεφωνικοί θάλαμοι εναρμονίζονται με το τοπικό χρώμα του οικισμού!

Λιτόχωρο

Αν και συννεφιασμένο, το Λιτόχωρο μας υποδέχθηκε γραφικό και φιλόξενο. Στο μυαλό των περισσότερων από εμάς είναι καταγεγραμμένο ως ορεινό, έχει όμως πλούσια ναυτική παράδοση, που ζωντανεύει στις αίθουσες του πολύ ενδιαφέροντος Ναυτικού Μουσείου.

Και το βραδάκι πέφτει δροσιά. Τόση δροσιά, ώστε να σκέφτεσαι ότι ο όρος "καλοκαιρινή ζακετούλα" δεν έχει εξαλειφθεί εντελώς.

Σα βγεις στον πηγαιμό...

Σχεδόν πάντα η άφιξη στον προορισμό των διακοπών είναι αυτοσκοπός. Βιαζόμαστε να φτάσουμε μια ώρα αρχύτερα, να προλάβουμε...

Η διαδρομή έχει όμως κι αυτή τις ομορφιές της: μέσα από το παρμπρίζ του αυτοκινήτου, ξεδιπλώνεται δεξιά και αριστερά το πράσινο της φύσης σε συνδυασμό με το απόλυτο γαλάζιο του ελληνικού ουρανού. Και στο βάθος, σύννεφα...