Υπερήρωες

Ποιός Batman και ποιός Spiderman;
Οι σούπερ ήρωες τη σήμερον ημέρα κατά τον Banksy είναι οι εργαζόμενοι στο χώρο της υγείας.
Από το νοσοκομείο του Southampton, μια μεγάλη αλήθεια, για όλο τον κόσμο.

Βιοηθική πρόκληση

Το πρωί μίλησα με μια συνάδελφο, εκπαιδευόμενη διερμηνέα νοηματικής. Έκανε εξάσκηση-διερμηνεία σε ένα βίντεο με τίτλο "Η πανδημία ως βιοηθική πρόκληση". Ενδιαφέρον θέμα.
Για σκέψη εννοώ.
Το συγκεκριμένο βίντεο δεν το είδα βέβαια, είδα όμως γνωστούς και φίλους να διαφωνούν ποικιλοτρόπως στο φέισμπουκ. Όσοι δούλεψαν από το σπίτι, τα έβαλαν με όσους κάθησαν. Όσοι δεν πληρώθηκαν με όσους πληρώθηκαν. Όσοι δικαιούνται τα 800€ και δεν τα πήραν, με όσους τα πήραν. Οι πολέμιοι της κυβέρνησης με τους υποστηρικτές της.
Και όσοι πιστεύουν στην πανάκεια της απομόνωσης, με τους "συνωμοσιολόγους".
Αυτό που μοιάζει εντελώς αδύνατο για τον καθένα μας, είναι αυτό, το εντελώς απαραίτητο για την εποχή που ζούμε: το να μπεις στη θέση του άλλου. Του οποιοδήποτε άλλου. Γιατί όλοι ζοριστήκαμε, άλλος λίγο, άλλος περισσότερο. Χωρίς το ζόρι του ενός φυσικά, να αναιρεί το ζόρι του άλλου.
Κι αν η κανονικότητα για κάποιους είναι κοντά, για κάποιους άλλους φαντάζει μακρινή, ενώ ίσως για κάποιους ενδέχεται να βρίσκεται και πολύ πολύ πιο μακριά, σ' ένα αόριστο μέλλον.

ΥΓ: την πιο μεγάλη εντύπωση αυτές τις ημέρες μου έκαναν οι διαφανείς μάσκες για τους Κωφούς. Όταν το είδα, σκέφτηκα "τί καταπληκτική ιδέα!". Χρειάστηκε να δω ποστ Κωφών ατόμων για να καταλάβω πως, αυτές οι μάσκες είναι πολύ πιο αποτελεσματικές, όταν τις φορούν οι ακούοντες!

James Blunt: The Greatest

Need someone to be the greatest.
Αλλά άντε βρες τον.

Από το μέλλον, με αγάπη...

Η σημερινή μέρα για έναν άνθρωπο που ασχολείται με τη (δημόσια) ιστορία, μπορεί να αποτελέσει εξαιρετική αφορμή για σκέψη και έκφραση. Η Πρωτομαγιά ως απεργία. Η Πρωτομαγιά του '36 στη Θεσσαλονίκη, ή η Πρωτομαγιά του '44 στην Καισαριανή. Δεκάδες επέτειοι, δεκάδες αφορμές για μνήμη.
Όμως σήμερα εγώ δεν έχω διάθεση για ταξίδια στο παρελθόν, αλλά στο μέλλον.
Ποιά εικόνα μπορεί να διάλεγε ένας δημόσιος ιστορικός του μέλλοντος για σήμερα; Την Πρωτομαγιά του 2020;
Αν ζω το 2050, θα κάνω μια ανάρτηση για "το κορίτσι με το τρυπημένο τύμπανο" του Bansky. Φιλοτεχνημένο στο Μπρίστολ το 2014, από έναν δημιουργό-φάντασμα που κανείς δεν ξέρει ποιός πραγματικά είναι, το έργο αποτελεί αναφορά στον διάσημο πίνακα του Βερμέερ "το κορίτσι με το σκουλαρίκι".
Εδώ και λίγες μέρες, μια anticoronavirus μάσκα προστέθηκε στο πρόσωπο του κοριτσιού.
Για να δείξει ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει ανεπιστρεπτί. Και ότι το παρελθόν πια επισκιάζεται από ένα αβέβαιο, ίσως ζοφερό, μέλλον.
Καλό μήνα να έχουμε!

Nele Neuhaus: Ο κακός λύκος

Το πτώμα ενός νεαρού κοριτσιού βρίσκεται στα νερά του ποταμού Μάινς. Παρόλες τις εκκλήσεις της αστυνομίας, κανείς δεν το αναζητεί. Μπορεί η αστυνομία να βρει την ταυτότητα ενός κοριτσιού, που στην ουσία δεν υπάρχει;
Το βιβλίο πραγματεύεται ένα δύσκολο θέμα, αυτό της παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης. Πρόκειται για άλλο ένα σήκουελ περιπετειών του διδύμου Κίρχοφ-Μπότενστάιν, αν και-χρονολογικά-έπεται της "Χιονάτης" και προηγείται του "Εγώ θα σε δικάσω".
Καλή γραφή, συναρπαστικό, σε κρατάει.
Από τον Κλειδάριθμο.

Η μάσκα

"Παραφράζοντας" λίγο την περίφημη πίπα του René Magritte, προσπαθώ να δω λίγο αισιόδοξα το μέλλον.
Χωρίς να καταφέρνω και πολλά.
Γιατί όντως, αυτή δεν είναι μια μάσκα.
Αλλά ούτε και η εικόνα μιας μάσκας.
Είναι η ζωή μας από δω και πέρα...

Hakan Nesser: Το σημείο του Μπόρκμαν

Υπάρχει ένα σημείο στην αστυνομική έρευνα, που όταν φτάσεις σε αυτό, πρέπει να εντοπίσεις τον ένοχο, χωρίς άλλα στοιχεία. Αυτό είναι το σημείο του Μπόρκμαν. Όταν ο επιθεωρητής Βαν Βέτερεν φθάνει στο σημείο αυτό, είναι η στιγμή που θα κληθεί να συνδυάσει όλα τα στοιχεία που διαθέτει για να συλλάβει το Τσεκούρι. Έναν κατά συρροήν δολοφόνο, που έχει ήδη δολοφονήσει αποτρόπαια τρία άτομα, μεταξύ των οποίων δεν υπάρχει καμία σύνδεση.
Σκανδιναβική αστυνομική λογοτεχνία των '90s, πολύ πριν εμφανιστούν ο Nesbø ή η Läckberg. Κάπως πιο "πρωτόγονο", αλλά καλό.
Από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Sebastian Fitzek: Το πείραμα

Τον Fitzek (και τον τρόπο γραφής του), τελικά, ή τον μισείς ή τον λατρεύεις. Ή, τέλος πάντων, τον λατρεύεις μισώντας τον. Στην αρχή αμφιβάλλεις για την επιλογή σου, ή ίσως και να ψιλοβαριέσαι. Πολύ σύντομα ανακαλύπτεις όμως, ότι δεν μπορείς να αφήσεις το βιβλίο από τα χέρια σου.
Ο Ψυχοθραύστης, ένας ψυχοπαθής εγκληματίας που εξοντώνει με αδιευκρίνιστο τρόπο τα θύματά του καθιστώντας τα ζωντανά-νεκρά, βάζει στο στόχαστρό του, λίγο πριν τα Χριστούγεννα, τους λιγοστούς "ενοίκους" μιας πολυτελούς ψυχιατρικής κλινικής.
Ένα εξαιρετικό, εξαιρετικό ψυχολογικό θρίλερ, που σε κερδίζει (σχεδόν) από τις πρώτες σελίδες. Και έπειτα, όπως αναφέρει και ο ίδιος ο συγγραφέας, "η περαιτέρω ανάγνωση επιτρέπεται μόνο με ιατρική επίβλεψη".
Από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Αγκάθα Κρίστι: Φόνοι με αλφαβητική σειρά

Όσα βιβλία της Αγκάθα Κρίστι και να έχεις διαβάσει, πάντα ανακαλύπτεις ένα ακόμα.
Το συγκεκριμένο είναι μια ιστορία του Ηρακλή Πουαρό, ο οποίος αυτή τη φορά καταπιάνεται με έναν κατά συρροήν δολοφόνο, πολλά πολλά χρόνια προτού επικρατήσει διεθνώς ο όρος. Ποιο είναι το μυστικό που συνδέει τα θύματα; Και γιατί ο δολοφόνος αυτοαποκαλείται ABC;
Χωρίς τη συνδρομή του DNA ή των σύγχρονων μεθόδων τύπου CSI, ο συμπαθέστατος Βέλγος θα κατορθώσει να μπει στη σκέψη του δολοφόνου και να τον σταματήσει.
Εξαιρετικό και ανατρεπτικό, όπως όλα τα μυθιστορήματα της Αγκάθα Κρίστι.
Από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Οδός Δαμάρεως

Είναι σχεδόν διάσημη.
Περνάει από αυτήν οποιοσδήποτε θέλει να διασχίσει το Παγκράτι και θέλει να αποφύγει είτε την κάθοδο της Υμηττού, είτε την άνοδο της Φιλολάου.
Το κομμάτι από το νούμερο 110 έως το 118 έχει εμφανιστεί στην κινηματογραφική ταινία Άντε γεια του Τσεμπερόπουλου (1991), ενώ το νούμερο 73 μονοπώλησε για πολλά βράδια τα δελτία ειδήσεων στις αρχές της δεκαετίας, λόγω της περίφημης γιάφκας της 17 Νοέμβρη.
Σήμερα, τα έρημα πλάνα από τη (συνήθως πολυσύχναστη) οδό Δαμάρεως σχεδόν σε τρομάζουν.
Και κάνουν την κανονικότητα να μοιάζει πιο μακρινή από ποτέ.

Κάποτε θα τα θυμόμαστε όλα αυτά. Αλλά θα γελάμε;

Μετά από μια μέρα γεμάτη συγκινήσεις, κάνω τον απολογισμό και ξεχωρίζω τα κακά από τα χειρότερα:

• Γλέντι στο μπαλκόνι Vs Καθόλου γλέντι 
• Αρνί με σάλτσα dettol Vs Παγκολίνος στη σούβλα
• Μήνυμα στο 13033 για μετακίνηση 6 Vs Μήνυμα στο 13033 για μετακίνηση από σαλόνι κουζίνα
• Cappuccino freddo γλυκό Vs Ρεβύθι espresso stretto
• Βιταμίνη C γεύση ροδάκινο Vs Βιταμίνη C γεύση μαρακούγια (μπλιάχ!)

Συνηθίζεται τελικά η καραντίνα;
Ίσως ναι, ίσως όχι.
Όπως λέει κι ο Αρκάς, κάποτε θα τα θυμόμαστε όλα αυτά. Αν θα γελάμε όμως, δεν ξέρω.

ΥΓ:  Για την τρελοπαρέα της Χάου. Siete pazzi. Εντελώς όμως.

John Verdon: Σκέψου έναν αριθμό. Ημερολόγιο καραντίνας XIII.

Τι θα κάνατε κάποια μέρα, αν λαμβάνατε ένα απειλητικό γράμμα από κάποιον που σας ξέρει τόσο καλά, ώστε να μαντεύει ακόμη και τους αριθμούς που σκέφτεστε;
Ποιο σκοτεινό κομμάτι του παρελθόντος επανέρχεται για να καταστήσει τόσο ζοφερό το παρόν;
Ένας συνταξιούχος αστυνομικός, εξολοθρευτής κατά συρροήν δολοφόνων, ο Ντέιβ Γκάρνεϊ, δέχεται την επίσκεψη ενός παλιού του φίλου, που τού συμβαίνει ακριβώς αυτό: νιώθει ότι απειλείται από κάποια λάθη του παρελθόντος.
Θα καταφέρει ο Ντέιβ να σώσει τον φίλο του; Ή το επόμενο θύμα του εκβιαστή; Ή ίσως τον ίδιο τον εαυτό του;

Κλασσικό αστυνομικό (αμερικανικού τύπου) μυθιστόρημα, αλλά με καλές ανατροπές και αγωνία. Από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Dalgona coffee Vs φραπέ

Ο dalgona coffee είναι, λέει, ο viral καφές της καραντίνας. Μια "μοναδική" συνταγή, προερχόμενη από τα street cafe της Κορέας.
Με έτρωγε η περιέργεια, οπότε τον έφτιαξα. Πρόκειται για ένα ανάποδο "φραπόγαλο". Πρώτα το γάλα, μετά το χτυπημένο μείγμα καφές-ζάχαρη-νερό.
Πάντως, χωρίς να θέλω να το κάνω ζήτημα, και σεβόμενη απολύτως τα εκατομμύρια shares, θα θελα να κάνω μια μικρή διευκρίνιση: εδώ  στην Ελλάδα πίνουμε τέτοιο καφέ εδώ και σχεδόν 70 χρόνια.
Γιατί, όσο κι αν αμφισβητείται η ιστορία της "ανακάλυψης" του φραπέ από τον υπάλληλο της Νεστλέ Δημήτρη Βακόνδιο, αναφορές στον "καφέ φραπέ" υπάρχουν σε ελληνικές ταινίες ήδη από το 1951 (Προπαντός ψυχραιμία, των Ντίνου Ηλιόπουλου και Μίμη Φωτόπουλου).
Στην εφημερίδα Ελευθερία του 1958 (φύλλο 2/2) υπάρχει διαφημιστικό του νεσκαφέ, το οποίο όμως απεικονίζει τη ζέστη εκδοχή του "νες".

Το 1962, στο φύλλο της 3ης Αυγούστου απεικονίζεται και η "βερσιόν" του φραπέ.

Είχαμε εντρυφήσει δηλαδή στην τέχνη του φραπέ ήδη από τα μέσα του προηγούμενου αιώνα.
Πολύ πιθανόν βέβαια, όλα αυτά να μην έχουν καμιά απολύτως σημασία. Άλλωστε, τώρα πια με την απόλυτη κυριαρχία του ιταλικού καφέ, κανείς μας δεν ζει χωρίς espresso και cappuccino.
Αλλά όσο viral κι αν γίνει ο dalgona coffee, εγώ ένα ξέρω: σαν τη "φραπεδιά" δεν είναι τίποτα.

Μετακίνηση 6. Ημερολόγιο καραντίνας ΧΙΙ.

Το κακό όταν έχεις για κατοικίδια μέλισσες, είναι ότι δεν μπορείς να στείλεις μήνυμα στο 13033 για βόλτα (τη γνωστή "μετακίνηση 6"). Το καλό, είναι ότι έρχονται εκείνες στο μπαλκόνι σου.
Όταν μια συλλέκτρια βγαίνει για μαζέψει γύρη ή νέκταρ, επιστρέφοντας στην κυψέλη, χρησιμοποιεί κάποιες "τελετουργικές" κινήσεις με σκοπό να ενημερώσει τις υπόλοιπες μέλισσες για την ακριβή τοποθεσία της τροφής. Δηλαδή πόσο μακριά βρίσκεται από την κυψέλη και σε πόσες μοίρες αριστερά ή δεξιά από τον ήλιο.
Ο τελετουργικός αυτός "χορός" είναι τόσο επεξηγηματικός, ώστε αν η επόμενη συλλέκτρια βγει για παράδειγμα μετά από δύο ώρες, να ξέρει την ακριβή θέση της τροφής λαμβάνοντας υπόψη και τη μετακίνηση του ήλιου στον ουρανό.
Η μέλισσα της φωτογραφίας επισκέφθηκε το πρωί για προμήθεια τροφίμων την αρμπαρόριζα της βεράντας. Χωρίς μήνυμα για "μετακίνηση 2" στο 13033 φυσικά.

Μικρές ιστορίες από μια coronavirus-free κοινωνία.

Stand by me. Ημερολόγιο καραντίνας ΧΙ.

Ήθελα μια ταινία για όλη την οικογένεια, αλλά όχι από αυτές τις "μοντέρνες".
Μια ταινία από αυτές που αποκαλούμε  "παλιάς κοπής", που να μπορεί όμως ταυτόχρονα να τη δει και ένας έφηβος του σήμερα.
Θυμήθηκα λοιπόν το "Στάσου πλάι μου", μια ταινία του 1986, βασισμένη στη νουβέλα του Στίβεν Κινγκ "The body".
Το φιλμ είναι πραγματικά παλιό σαν παραγωγή, αλλά και με περιεχόμενο που αναφέρεται σε μια ακόμη πιο μακρινή εποχή, το καλοκαίρι του 1959. Παρόλ' αυτά, παρακολουθείται άνετα εν έτει 2020 και, επιπλέον, μπορεί να αποτελέσει αφορμή για γόνιμες συζητήσεις.
Για παράδειγμα, πόσα πράγματα έχουν αλλάξει από τότε (ο τρόπος ζωής, το ραδιόφωνο, τα αυτοκίνητα, οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές), αλλά και πόσα άλλα παραμένουν αναλλοίωτα (το μπούλινγκ, η επιθυμία για δημοσιότητα, οι ανθρώπινες σχέσεις και η αληθινή φιλία).

Καλό. Για όλη την οικογένεια.
Και νοσταλγικό.
Μόνο για τους γονείς.

Leslie Klinger: Στη σκιά του Έντγκαρ Άλαν Πόε. Ημερολόγιο καραντίνας IX.

Ένα ανθολόγιο κλασσικών ιστοριών τρόμου, γραμμένων από διάφορους δημιουργούς του είδους, από το 1816 έως το 1914. Η λίστα των συγγραφέων περιλαμβάνει γνωστά ονόματα όπως αυτό του Άρθουρ Κόναν Ντόιλ και του Μπραμ Στόουκερ, αλλά και άλλους τρόμο-παραμυθάδες, όχι τόσο γνωστούς, οι οποίοι δραστηριοποιήθηκαν από τις αρχές του 19ου ως τις αρχές του 20ου αιώνα (μου έκανε εντύπωση ο αξιοπρόσεκτος αριθμός γυναικών-συγγραφέων).
Επίσης, παρόλο που όλοι αυτοί υπήρξαν τα πρότυπα για σύγχρονους εκπροσώπους του είδους, όπως ο Στήβεν Κινγκ και ο Πίτερ Στράουμπ, οι ιστορίες μοιάζουν κάπως "παλιακές", ή ίσως όχι και τόσο "τρομακτικές".... αλλά ΜΗΝ ξεγελαστείτε. Αυτό ακριβώς είναι το αποκορύφωμα της τεχνικής τους: ο φόβος λειτουργεί "υποδόρια". Εκείνη τη στιγμή δεν τον καταλαβαίνεις. Δουλεύει όμως βαθιά στη σκέψη σου, και στο τέλος καταλήγεις να κοιτάς με καχυποψία κάθε σκοτεινή γωνιά και να μην κοιμάσαι δίχως ένα μικρό φωτάκι ανοιχτό...
just in case...

Διαφορετικό.
Από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Snowpiercer. Του Bong Joon-Ho. Ημερολόγιο καραντίνας VIII.

Στο όχι και πολύ μακρινό μέλλον, οι απόπειρες εξάλειψης του φαινομένου του θερμοκηπίου μετατρέπουν σταδιακά τον πλανήτη σε μια παγωμένη απέραντη έρημο. Οι τελευταίοι άνθρωποι επιβιώνουν μέσα σε ένα τραίνο προηγμένης τεχνολογίας, το οποίο κάνει αέναα τον γύρο της γης.
Όμως οι κοινωνικές συγκρούσεις μέσα στο τρένο είναι αναπόφευκτες, αφού στην ουρά μετά βίας επιβιώνουν οι φτωχότεροι, ενώ οι πιο ευκατάστατοι ζουν μια άνετη ζωή στα μπροστινά κουπέ.

Από τον σκηνοθέτη των Παράσιτων, ένα δυστοπικό φιλμ, αρκετά συναρπαστικό, αλλά με περισσότερο "σπλάτερ" απ' ότι θα περίμενε κάποιος σε μια ταινία τέτοιου είδους.
Προσωπικά δεν μπορώ να πω ότι δεν μου άρεσε, ίσως όμως δεν αποτελεί και την καλύτερη επιλογή εν καιρώ καραντίνας.

Viticulture. Ημερολόγιο καραντίνας VII.

Ο καλύτερος τρόπος για να γίνεις αμπελουργός εν μέσω καραντίνας: μαθαίνεις όλα τα μυστικά του κρασιού παίζοντας Viticulture.

Κάθε παίκτης διαθέτει τρία αγροτεμάχια, στα οποία μπορεί να φυτέψει αμπέλια, να τα τρυγήσει, να τα κάνει κρασί και να τα διαθέσει στην αγορά.
Κάθε κίνηση πρέπει να είναι σωστά μελετημένη, ώστε να προλάβει τυχόν αντιξοότητες, προερχόμενες από μια κακή σοδειά, έναν αμείλικτο συμπαίκτη ή μια αναποδιά της τύχης.
Με την οικογένεια ή με παρέα (μετά τον κορωνοϊό), είναι ιδανικό για ένα ξένοιαστο απόγευμα.
Για όσους έχουν βαρεθεί να πλακώνονται για τα ενοίκια της οδού Πανεπιστημίου, για το ποιος τράβηξε το προτελευταίο τουβλάκι του πύργου ή για το αν η λέξη "ρηξικέλευθος" μπορεί να αποδοθεί με παντομίμα.

ΥΓ: Μοναδικό (πιθανό) μειονέκτημα, η γλώσσα.

Τόσο οι οδηγίες, όσο και τα κυρίως μέρη του παιχνιδιού (ταμπλό και κάρτες) είναι στα αγγλικά.
Ψέματα.
Το ταμπλό είναι και στα ιταλικά.

Τσέρνομπιλ. Της βραβευμένης με Νόμπελ λογοτεχνίας Σβετλάνα Αλεξίεβιτς. Ημερολόγιο καραντίνας VI.

Η συγγραφέας, λευκορωσίδα στην καταγωγή, περιπλανήθηκε σε όλη την απαγορευμένη ζώνη, δέκα χρόνια μετά το ατύχημα στον πυρηνικό σταθμό του Τσέρνομπιλ. Οι κριτικοί κατατάσσουν το έργο της στη λεγόμενη "λογοτεχνία της μαρτυρίας", ενώ του δίνουν μια ισάξια θέση ανάμεσα στο Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ και το Εάν αυτός είναι ο άνθρωπος του Πρίμο Λέβι.
Στην ουσία πρόκειται για απομαγνητοφωνημένες αφηγήσεις επιζώντων και εποίκων της απαγορευμένης ζώνης.
Όμως αυτό που σε καθηλώνει δεν είναι ο τρόπος της αφήγησης, αλλά το περιεχόμενο. Το παρελθόν του Τσέρνομπιλ, πραγματικά  ανατριχιαστικό, ολοζώντανο και μυστηριωδώς επίκαιρο, ακόμη και τώρα, σχεδόν σαράντα χρόνια μετά το ατύχημα.
Από τις εκδόσεις Πατάκη.

Απλά, συγκλονιστικό.

Φιλομήλα Λαπατά: Ο διχασμός. Ημερολόγιο καραντίναςV.

Βιβλίο που περιγράφει την Οθωνική Αθήνα από το 1843 έως περίπου το 1870, παρακολουθώντας τη ζωή μιας οικογένειας επιφανών Αθηναίων. Αποτελεί το δεύτερο μέρος μιας τριλογίας με την ονομασία Οι κόρες της Ελλάδας.
Σαν πλοκή δεν μπορώ να πω ότι με ξετρέλανε, μου άρεσαν όμως πολύ οι περιγραφές της Αθήνας του 19ου αιώνα: η συνοικία της Πλάκας, τα Κατσικάδικα (δηλαδή το σημερινό Κολωνάκι), το καφενεδάκι που υπήρχε στους στύλους του Ολυμπίου Διός ως το 1875 και άλλες μικρές χαρακτηριστικές λεπτομέρειες της Αθήνας του κάποτε.
Κατά τα άλλα, μάλλον ανάλαφρο στόρυ, τύπου Άρλεκιν.

Από τις εκδόσεις Ψυχογιός.