Ένας Έλληνας στο Edo

 

Ο συγγραφέας του βιβλίου αυτού ζει μόνιμα, εδώ και πολλά χρόνια, στο Τόκιο. Είναι καθηγητής φυσικής, του αρέσει όμως πολύ στον ελεύθερο χρόνο του να τριγυρνά στις γειτονιές της μεγαλούπολης, να φωτογραφίζει στιγμές, να μαθαίνει (και στη συνέχεια να μοιράζεται) ιστορίες, θρύλους κ παραδόσεις από την παλιά, αλλά και τη σύγχρονη Ιαπωνία.
Οι ιστορίες-μικρά κεφάλαια του βιβλίου είναι αυτόνομες, διαβάζονται πολύ ευχάριστα κ εκεί μπορείς να βρεις τα πάντα: το σύγχρονο Τόκιο, "παντρεμένο" με το παλιό Edo. Ιστορίες παράξενες, πολύ αστείες ή πολύ θλιβερές, ιστορίες καθημερινές, ιστορίες μεταφυσικές, ιστορίες ερωτικές, άλλες με αίσιο τέλος και άλλες υπέροχα στοιχειωμένες. Ένα "ζωντανό" αναγνωστικό ταξίδι στην Ιαπωνία του χθες και του σήμερα.

ΥΓ: διαβάζοντας το, συχνά θα μπείτε στον πειρασμό να διαβάσετε κάποια ιστορία και σε άλλους. Οι δικοί μου γελούν ακόμη,  όταν θυμούνται τη διήγηση της σελίδας 44.
ΥΓ2: όπως είπα και στον ίδιο κατ' ιδίαν, ο Stelios Steriteri Prezerakos πήγε πρώτος στην Ιαπωνία. Γι αυτό και πρόλαβε το παρατσούκλι "Steriteri". Έτσι, αν ποτέ καταφέρω να πάω και γω, για μένα μένει μόνο το Steste. Που, επιπλέον, θυμίζει και μάρκα απορρυπαντικού 😂 (βλ.σελ 64).
ΥΓ3: ακολουθώντας τον χρυσό κανόνα "ένα βιβλίο στην τσάντα, ένα στο κομοδίνο", διάβασα το συγκεκριμένο μαζί με το "Ταξιδεύοντας: Ιαπωνία-Κίνα", του Καζαντζάκη. Είχε τρομερό ενδιαφέρον η οπτική δύο Ελλήνων στο Edo, με σχεδόν 100 χρόνια διαφορά.

Αν ο καφές σου...

Κάπου στο διαδίκτυο τελευταία κυκλοφορεί αυτό:

Αλλά και γω τι να κάνω;
Ζάχαρη; Απαγορεύεται. Λόγω υγείας.
Άρα με ζαχαρίνη.
Καλαμάκι; Απαγορεύεται. Λόγω περιβάλλοντος.
Άρα ο εσπρέσσο φρέντο αχτύπητος.
Πλαστικό  ποτηράκι μιας χρήσης; Απαγορεύεται. Για τον ίδιο λόγο.
Άρα παρακαλάς να στον φτιάξουν στο δικό σου, αν το έχεις μαζί. Αλλιώς, ζητάς χάρτινο.
Και καταλήγεις, μετά από αρκετή ώρα, με έναν καφέ σαν κι αυτόν:

...και νιώθοντας μια ενοχή για όλα τα προβλήματα του πλανήτη.

Μου φαίνεται θα το γυρίσω στο τσάι.

Μνημείο Λυσικράτους, Πλάκα

Στις φωτογραφίες απεικονίζεται το μνημείο του Λυσικράτους σε διαφορετικές εποχές: το 1855, το 1900 και σήμερα.
Σήμα κατατεθέν της περιοχής της Πλάκας, ο περισσότερος κόσμος το γνωρίζει ως "φανάρι του Διογένη", ονομασία που εσφαλμένα αποδόθηκε στο μνημείο κατά τον μεσαίωνα. Στην πραγματικότητα πρόκειται για χορηγικό μνημείο προς τιμήν του Λυσικράτη, νικητή των Διονυσίων εν άστυ του 333 π.Χ.
Περνώντας από σαράντα κύματα ανά τους αιώνες, κατάφερε να παραμείνει στη θέση του, παρά την εναλλαγή κατακτητών που υπέστη η Ελλάδα. Γύρω στο 1700 έγινε προέκταση του γειτονικού  καθολικού μοναστηριού Καπουτσίνων, μετατράπηκε σε βιβλιοθήκη, γλίτωσε από βανδαλισμούς και από άπληστες βλέψεις αρχαιοκαπήλων και έφτασε σχεδόν αλώβητο ως τις μέρες μας.

Σχέδιά του βρίσκονται σε αρκετά βιβλία φιλελλήνων περιηγητών του 19ου αιώνα, ενώ έχει αποτελέσει πηγή έμπνευσης για διάσημα κτίρια της υφηλίου.
Πρόσφατα, για επαγγελματικούς λόγους, έμαθα πολλά για το συγκεκριμένο μνημείο, που-ομολογουμένως-δεν τα ήξερα.
Αξίζει όμως: όχι μόνο να μάθει κανείς την ιστορία του, αλλά ακόμη περισσότερο να το θαυμάσει από κοντά.
2350 χρόνια είναι αυτά. Και λίγα δεν τα λες.

Σαλβαντόρ Νταλί: Η Εμμονή της μνήμης

Τον αγαπώ αυτόν τον πίνακα. Τον ζωγράφισε ο Νταλί το 1931, αν δεν κάνω λάθος, θέλοντας να δείξει τη ρευστότητα και συνάμα την παντοδυναμία του χρόνου.
Κατά τη γνώμη μου εμπεριέχει το "τα πάντα ρεί", τη ματαιότητα του κόσμου ετούτου και τις "ιατρικές" ικανότητες του χρόνου, όλα αυτά μεταμφιεσμένα σε εικόνα. Πόσο στατική είναι η μνήμη; Και πόσο ευάλωτη στο χρόνο;
Είναι ένα από τα πολυσυζητημένα έργα του, γι αυτό και το επέλεξα σήμερα ως παράδειγμα για να εξηγήσω σε κάποιον τη σχετικότητα, όχι του χρόνου, αλλά της τέχνης.
Γιατί αυτά ακριβώς τα ρολόγια που κάποιοι τα θεωρούν εκκεντρικότητες του υπερρεαλισμού, για μένα είναι τέχνη που μιλά βαθειά μες την ψυχή μου.