Σχεδία. Ξανά.

Μαζί με όλους εμάς, ξαναβγήκε στο δρόμο και η "σχεδία".
Μη διστάσετε να το τολμήσετε!
Οι πωλητές της φορούν κόκκινα γιλέκα και βρίσκονται σε κάθε γωνιά της πόλης.
Λες μια καλημέρα, δίνεις τα 4€, βοηθάς κόσμο να ζει αξιοπρεπώς και σου μένει και το περιοδικό, το οποίο έχει πραγματικά ενδιαφέροντα άρθρα.
Αγάπη, αλληλεγγύη, αξιοπρέπεια.
Αξίζει.

Urban bee keeping

-Ώστε έχετε μελίσσια, ε;
-Μάλιστα. Δύο.
Υπολογίζουμε δηλαδή περίπου 30.000 μέλισσες...
-Στο βουνό;
-Όχι.

Στη βεράντα.

Au revoir

Αν δεν σου το έχουν πει, ή δεν έχεις διαβάσει για αυτό, δεν το πιάνει το μάτι σου. Η αλήθεια είναι όμως ότι βρίσκεται στον ίδιο αριθμό της Πατησίων εδώ και σχεδόν 63 χρόνια.
Ο λόγος για το ιστορικό μπαρ Au revoir, το οποίο από το 1957 αποτελεί στέκι για πολλούς Αθηναίους και όχι μόνο: στο τραπεζάκι πλάι στο παράθυρο έχει πιει το Jack Daniels του μέχρι και ο Φρανκ Σινάτρα.

Αν πας μια φορά, δεν μπορεί παρά να το λατρέψεις. Τη διακόσμηση  έχει επιμεληθεί ο αρχιτέκτονας Αριστομένης Προβελέγγιος και έχει παραμείνει αναλλοίωτη από την εποχή που πρωτοάνοιξε το μπαρ.

Συνήθως είναι ασφυκτικά γεμάτο. Αλλά ακόμη και για ένα ποτό στα όρθια, πραγματικά αξίζει τον κόπο. Ένα ταξίδι στο χρόνο, στη φιλική τιμή ενός Dry Martini...

Σχεδία

Δεν το κρύβω ότι πολλές φορές είχα δει τους πωλητές με τα κόκκινα γιλέκα στον δρόμο. Αλλά, λίγο η έλλειψη χρόνου, λίγο η επιφυλακτικότητα, δεν είχε τύχει να αγοράσω το περιοδικό.
Δεν το λέω για να δικαιολογηθώ, το ξέρω ότι θα έπρεπε να είχα αφιερώσει έστω λίγα λεπτά για να ρωτήσω ή για να μπω στο σάιτ της σχεδίας https://www.shedia.gr/.

Κάλλιο αργά βέβαια, παρά ποτέ.
Μια φίλη μού χάρισε το τεύχος Νοεμβρίου και-τί να πω; Ωραία, ενδιαφέροντα θέματα, από διάφορους τομείς της κοινωνικής, πολιτιστικής, αλλά και πολιτισμικής ζωής, όμορφα δοσμένα με τέτοιο τρόπο, ώστε, ακόμη κι αν διαφωνείς, να σκέφτεσαι εποικοδομητικά και όχι αντιθετικά.
Και πάνω απ'όλα είναι για καλό σκοπό.
Από δω και πέρα θα γίνω, ασυζητητί, φανατική αναγνώστρια.

Promise.

Μέλισσα, μέλισσα, μέλι γλυκύτατο...

Ο περισσότερος κόσμος νομίζει ότι αυτή είναι η σημαντικότερη στιγμή για κάποιον που ασχολείται με τις μέλισσες.

Δηλαδή η στιγμή του τρύγου. Τίποτα όμως δεν θα μπορούσε να είναι πιο μακριά από την αλήθεια. Γιατί πολύ πριν μπουν οι κηρήθρες στον μελιτοεξαγωγέα...

...έχεις ήδη βιώσει πολλές πολλές συγκινήσεις παρατηρώντας την κοινωνία της κυψέλης.
Και μόνο η μυρωδιά της καμμένης πευκοβελόνας από το καπνιστήρι αρκεί για να σε ηρεμήσει...

... για να μην πούμε για τη λαχτάρα που νιώθεις επιθεωρώντας τα γεμάτα πλαίσια,

ή τις μέλισσες που γυρνούν στην κυψέλη γεμάτες γύρη.

Και φυσικά είναι περιττό να περιγράψουμε την απέραντη χαρά, όταν βλέπεις νεαρές μέλισσες να βγαίνουν από τα κελιά και να πιάνουν αμέσως δουλειά τόσο ήρεμες και συγκεντρωμένες.

Η μέλισσα δεν εξημερώνεται.

Εξημερώνεται όμως ο άνθρωπος, που ασχολείται μ' αυτήν.

Ice age. Εν μέσω καύσωνος...

Απολαύσαμε Μπέζο και Φιλιππίδη σε απίστευτες ατάκες γέλιου που, όσες φορές κι αν έχεις δει την ταινία (αναφέρομαι στην Εποχή των παγετώνων), γελάς. Μας άρεσε η δροσερή ατμόσφαιρα, παρά τον καύσωνα, και η αίσθηση ελευθερίας που σου δίνει η απλωμένη ψάθα στο γκαζόν.
Ο λόγος για τις θερινές προβολές στο ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, οι οποίες θα συνεχιστούν για όλο τον Αύγουστο, με ταινίες για μικρούς και μεγάλους.
Είτε πριν, είτε μετά τις διακοπές, με παρέα ή χωρίς, αποτελεί μια πολύ καλή πρόταση για κάτι διαφορετικό, δροσερό και διασκεδαστικό.

ΥΓ: Επειδή οι περιφερειακές καρέκλες είναι λίγες, απαραίτητο αξεσουάρ είναι  η ψάθα, προκειμένου να εξασφαλίσετε μια θέση-όχι στον ήλιο, αλλά στο γκαζόν. Και επειδή "για όλα φταίει το γκαζόν", επίσης απαραίτητο το αντικουνουπικό. Γιατί τα κουνούπια, πραγματικά, δεν αστειεύονται!
ΥΓ2: Φεύγοντας, τράβηξε την προσοχή μας μια μικρή προθήκη στο λόμπι της εισόδου.

Πρόκειται για το κύπελλο Μπρεάλ, που απονεμήθηκε ως έπαθλο στον έλληνα ολυμπιονίκη μαραθωνοδρόμο Σπύρο Λούη.

Στις βιτρίνες παραπλεύρως του κυπέλλου αναγράφεται η ιστορία των σύγχρονων Ολυμπιακών αγώνων, του ίδιου του αντικειμένου, καθώς και η ιστορία της απόκτησης του μέσω δημοπρασίας από το ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος.

Ο Βασιλιάς των λιονταριών. Στο "cine Αρκαδία".

Αναμφίβολα, μια ταινία που σου κινεί το ενδιαφέρον, με τα εκπληκτικά εφέ και τον τρόπο λήψης που θυμίζει ντοκιμαντέρ.

Είδαμε την ταινία στον καλοκαιρινό κινηματογράφο "Αρκαδία", νιώθοντας κάτι παραπάνω από δροσιά καθώς έπεφτε το σκοτάδι:

Και φεύγοντας, θαυμάσαμε απέναντι από το δημαρχείο τον υπέροχο χριστουγεννιάτικο στολισμό:

Καλά Χριστούγεννα σε όλους, και, όπως λένε και οι φίλοι του Σίμπα "hakouna matata"!!! (παραθέτω το σχετικό απόσπασμα από την παλιά ταινία. Γιατί ως γνωστόν ο νέος είναι ωραίος, μα ο παλιός είναι αλλιώς).

Κυριακή απόγευμα στο κέντρο πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος

Ιδανικό μέρος για μια οικογενειακή καλοκαιρινή έξοδο.
Επισκεφθήκαμε την Εθνική Βιβλιοθήκη,

στην οποία λειτουργεί και δανειστικό τμήμα για όλους τους πολίτες που διαθέτουν κωδικούς TAXISnet.
Ανεβήκαμε στον φάρο,

και είδαμε την πόλη από ψηλά την ώρα που ο ήλιος έβαινε προς τη δύση.

Στον υπαίθριο χώρο λειτουργεί ορισμένες μέρες του Ιουλίου θερινό σινεμά, μάλιστα κάποιες προβολές αφορούν ταινίες ιδανικές για παιδιά κάθε ηλικίας (1-101 ετών).

Έξτρα μπόνους της χθεσινής ημέρας "ο Χορός των Συντριβανιών", με τη συνοδεία κλασσικών μουσικών συνθέσεων, τις οποίες εκτελούσε ζωντανή ορχήστρα στο αίθριο:

Γενικά ήταν πολύ καλή εμπειρία.
Επίσης υπάρχει πάρκινγκ με πολύ λογικές τιμές εντός των εγκαταστάσεων. Μοναδική δυσκολία το απίστευτο μποτιλιάρισμα στα γύρω στενά. Ειδικά τις ημέρες με τις δημοφιλείς εκδηλώσεις η έγκαιρη προσέλευση γλιτώνει από πολλούς, πολλούς μπελάδες!

Στη σκιά των βράχων

Ο ήλιος πέφτει απαλά πάνω στα βράχια, χαρίζοντας ένα χρυσό χρώμα στο δειλινό...

...τα πρώτα φώτα στη σκηνή ανάβουν και περιμένεις με ανυπομονησία ν' αρχίσει η συναυλία.
Και μετά εκνευρίζεσαι.
Με όλους αυτούς, που καταφθάνουν τελευταία στιγμή και απαιτούν να κάτσουν δίπλα σου (δηλαδή πάνω σου), γιατί στις συναυλίες "όλοι κοιτάμε να περάσουμε καλά".
Με αυτούς που θεωρούν πολύ χαριτωμένο να καταβρέχουν τους μπροστινούς με νερό, μπύρα ή οτιδήποτε άλλο, επειδή "μεράκλωσαν". Και που νομίζουν ότι το να πετούν άδεια ή μισογεμάτα μπουκάλια στα κεφάλια όσων είχαν την ατυχία να βρίσκονται απλά λίγο πιο μπροστά είναι απόδειξη της καλής τους διάθεσης.
Και τέλος, με όλους αυτούς, που θέλουν να κάνουν τη συναυλία "viral", μέσω των διαφόρων social. Μα αν ήθελες να δεις τη συναυλία μέσα από μια οθόνη, γιατί δεν καθόσουν σπίτι να τη δεις από το YouTube; Να μη βγάζεις και τα δικά μας μάτια με τη φωτεινή οθόνη του κινητού σου; Ε;
Κατά τα άλλα, ο Σωκράτης χθες πολύ καλός, τα έδωσε όλα, και το κοινό τον αποθέωσε.
Εγώ τούδε και εφεξής, θα τον αποθεώνω μόνο χειμώνα. Στον Σταυρό του Νότου. Ή όπου αλλού.  Χωρίς μπουκάλια, σπρωξίματα, στριμωξίδι και προπαντός, χωρίς κινητά.

"...μέσα στα ρούχα μου σε κρύβω σαν φωτιά
να 'χουν να λεν πως δε σε γνώρισα ποτέ μου
όνειρο ήταν η ιστορία μας καρδιά μου
τα ξωτικά γυρνούν τις νύχτες συντροφιά μου.."

Ελληνικό Παιδικό Μουσείο

Κρίνοντας από τον τίτλο, αλλά και από το βιβλίο των επισκεπτών, καταλαβαίνει κανείς ότι δεν πρόκειται για συνηθισμένο μουσείο.

Παλιά βρισκόταν στην Πλάκα, αλλά ο χώρος δεν ήταν ιδιαίτερα φιλικός για τα παιδιά.
Στο νέο τους σπίτι, τα εκθέματα του μουσείου είναι σαφώς πιο λειτουργικά.
Απευθύνονται στους λιλιπούτειους επισκέπτες τους με έναν προσιτό, βιωματικό τρόπο. Ανάμεσα στα εκθέματα θα βρείτε ένα σχεδόν ακριβές αντίγραφο σούπερ μάρκετ...

...αλλά και έναν χώρο, όπου μικροί και μεγάλοι μπορούν να κάνουν τεράστιες σαπουνόφουσκες!

Επίσης πολύ ενδιαφέρον το έκθεμα με τα αντικείμενα του παρελθόντος: γραφομηχανή, αριθμομηχανή, ένα παλιό πορτ μπεμπέ, τηλέφωνο με καντράν, ένα πλυντήριο που είναι μόνο κάδος, μια "αρχαιολογική" ηλεκτρική σκούπα...
Το προσωπικό είναι πολυ ευγενικό και αισθάνεσαι  αμέσως πολύ άνετα.
Για παιδιά προσχολικής και πρώτης σχολικής ηλικίας.
Η είσοδος είναι δωρεάν και υπάρχει χώρος στάθμευσης επίσης δωρεάν, στρίβοντας από την οδό Ριγήλης στο δρομάκι για το ωδείο Αθηνών.

Ασφαλώς και δεν πρέπει...

...να χάνεις τέτοια πράγματα.
Και ευτυχώς έδωσαν και μια δεύτερη βραδιά στον Σωκράτη.
Γιατί η πρώτη έγινε sold out σε χρόνο dt.
Κι αν δε βρίσκαμε εισιτήριο;
Πώς θα υποδεχόμασταν καλοκαίρι;

Clutch Cafe Bar. Εκεί ψηλά, στον Υμηττό

Αποφεύγω γενικότερα την αναφορά σε συγκεκριμένα μαγαζιά. Όμως το καφέ Clutch δεν παίζεται! Ιδανικό για πρωινό καφέ ή ακόμα καλύτερα για πρωινό πλήρες, για απόγευμα, για βραδάκι, για μοναξιές, για φίλους ή ακόμη και για οικογενειακή έξοδο.

Η ποιότητα του φαγητού είναι εξαιρετική, ό,τι κι αν διαλέξετε από το μενού.
Το περιβάλλον πολύ όμορφο και δροσερό, το προσωπικό ευγενέστατο.
Επίσης στα πολύ θετικά του συγκεκριμένου καφέ συγκαταλέγεται το ότι φεύγοντας, δεν πρέπει να πουλήσεις το ένα σου νεφρό για να πληρώσεις το λογαριασμό.
Το προτείνω ανεπιφύλακτα σε όποιον μένει (αν και οι "ντόπιοι" το ξέρουν άπαντες) ή δουλεύει εκεί κοντά.
Άριστα 10.

Άρωμα λεβάντας

Αρκεί για να σου φτιάξει την ημέρα.
Ένα λιβάδι από φυτά λεβάντας στην καρδιά της πόλης.

Κάτω απ' την Ακρόπολη

 Κυριακή απόγευμα, στις αρχές του Ιούνη,

κάτω από το απαλό φως του δειλινού,

στον πεζόδρομο της Αεροπαγίτου:

Σαν την Ελλάδα, δεν έχει. Πουθενά.