Flag Counter
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα απόψεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα απόψεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 26 Ιουνίου 2020

Ενδόμυχο θηρίο


 Ο Jen Galschiøt είναι ένας δανός γλύπτης, στρατευμένος σε αυτό που ορίζεται ως "Τέχνη για την υπεράσπιση του ανθρωπισμού" (Art in defence of humanism). Τα αγάλματα του, που συχνά αποτελούν μια μορφή "διαμαρτυρίας δρόμου", είναι φτιαγμένα από μπρούντζο και συνήθως με έξοδα του ίδιου του καλλιτέχνη.
Το 1993 δημιούργησε 22 πανομοιότυπα γλυπτά με τον τίτλο "My inner beast" ("Ενδόμυχο θηρίο"), τα οποία τοποθέτησε παράνομα σε 20 ευρωπαϊκές χώρες, καταγγέλοντας την "αύξηση της αποκτήνωσης" στην Ευρώπη. Τα γλυπτά απεικονίζουν μια αντρική μορφή με κεφάλι χοίρου, θυμίζοντας σε πολλούς το τέλος της "Φάρμας των ζώων" του Όργουελ, όπου γουρούνια και άνθρωποι αποφασίζουν από κοινού για την τύχη των υπολοίπων, χωρίς κανείς να μπορεί να ξεχωρίσει τελικά ποιός είναι γουρούνι και ποιός άνθρωπος.
Το 2003, δέκα ολόκληρα χρόνια μετά το εικαστικό αυτό γεγονός, ο Galschiøt και οι συνεργάτες του αναρωτήθηκαν για την τύχη των αγαλμάτων και τα αναζήτησαν. 
Σε πολλές πόλεις τα είχαν κρύψει, σε άλλες τα είχαν καταστρέψει, ενώ στη Γαλλία υπήρχε η υπόνοια ότι τα ζώα μετατράπηκαν σε βουλευτές. 
Απ' όσο ξέρω στην Ελλάδα δεν τοποθετήθηκε άγαλμα τότε. 
Αλλά καλού, κακού ένας έλεγχος μέσα στο κοινοβούλιο δεν θα έβλαπτε...
ΥΓ: η "Φάρμα των ζώων" γράφτηκε από τον Όργουελ το 1945. 
75 χρόνια μετά παραμένει πάντα επίκαιρη.


Δευτέρα 18 Μαΐου 2020

Η μάσκα ΙΙ


Σχετικά με το ζήτημα "μάσκα":
-η μάσκα μούσι ΔΕΝ προστατεύει (κυρίως όταν την κάνεις "μούσι" για να κάνεις "φτου" και να ξεχωρίσεις τις σακούλες του σούπερ μάρκετ).
-η μάσκα που μπαινοβγαίνει ασκόπως ΔΕΝ προστατεύει.
-η ίδια μάσκα που φοριέται από την αρχή της καραντίνας ΔΕΝ προστατεύει.
-η μάσκα που φοριέται χωρίς λόγο (πχ στο αυτοκίνητο όταν ο οδηγός είναι μόνος του) ΔΕΝ προστατεύει.
-η μάσκα που κρέμεται από το ένα αυτί ΔΕΝ προστατεύει (συγχωρείσαι μόνο αν είσαι ο Βαν Γκογκ. Είσαι;)
Γενικώς, δεν ξέρω, δεν είμαι και γιατρός άλλωστε.
Νομίζω όμως ότι η λάθος χρήση είναι πιο επιζήμια από τη μη χρήση.

Σχεδία. Ξανά.


Μαζί με όλους εμάς, ξαναβγήκε στο δρόμο και η "σχεδία".
Μη διστάσετε να το τολμήσετε!
Οι πωλητές της φορούν κόκκινα γιλέκα και βρίσκονται σε κάθε γωνιά της πόλης.
Λες μια καλημέρα, δίνεις τα 4€, βοηθάς κόσμο να ζει αξιοπρεπώς και σου μένει και το περιοδικό, το οποίο έχει πραγματικά ενδιαφέροντα άρθρα.
Αγάπη, αλληλεγγύη, αξιοπρέπεια.
Αξίζει.

Τετάρτη 13 Μαΐου 2020

Σαν σήμερα, 13 Μαΐου


Διπλό ταξίδι στον χρόνο:
1. Ένα χαρτονόμισμα που κάποιοι δεν έχουν αντικρίσει ποτέ, κάποτε όμως μπορούσες να αγοράσεις σχεδόν 20 πακέτα τσιγάρα με αυτό.
Τώρα πια, ούτε καπνίζουμε (ευτυχώς), ούτε λεφτά έχουμε (δυστυχώς).
2. Στο χαρτονόμισμα απεικονίζεται ο Γεώργιος Παπανικολάου, ο έλληνας γιατρός που υπήρξε ο "πατέρας" του περίφημου παπ-τεστ, το οποίο έσωσε και εξακολουθεί να σώζει πολλές γυναίκες από τη μάστιγα του καρκίνου.
Γεννήθηκε το 1883, στις 13 Μαΐου, σαν σήμερα.

Παρασκευή 8 Μαΐου 2020

Υπερήρωες


Ποιός Batman και ποιός Spiderman;
Οι σούπερ ήρωες τη σήμερον ημέρα κατά τον Banksy είναι οι εργαζόμενοι στο χώρο της υγείας.
Από το νοσοκομείο του Southampton, μια μεγάλη αλήθεια, για όλο τον κόσμο.

Κυριακή 3 Μαΐου 2020

Βιοηθική πρόκληση


Το πρωί μίλησα με μια συνάδελφο, εκπαιδευόμενη διερμηνέα νοηματικής. Έκανε εξάσκηση-διερμηνεία σε ένα βίντεο με τίτλο "Η πανδημία ως βιοηθική πρόκληση". Ενδιαφέρον θέμα.
Για σκέψη εννοώ.
Το συγκεκριμένο βίντεο δεν το είδα βέβαια, είδα όμως γνωστούς και φίλους να διαφωνούν ποικιλοτρόπως στο φέισμπουκ. Όσοι δούλεψαν από το σπίτι, τα έβαλαν με όσους κάθησαν. Όσοι δεν πληρώθηκαν με όσους πληρώθηκαν. Όσοι δικαιούνται τα 800€ και δεν τα πήραν, με όσους τα πήραν. Οι πολέμιοι της κυβέρνησης με τους υποστηρικτές της.
Και όσοι πιστεύουν στην πανάκεια της απομόνωσης, με τους "συνωμοσιολόγους".
Αυτό που μοιάζει εντελώς αδύνατο για τον καθένα μας, είναι αυτό, το εντελώς απαραίτητο για την εποχή που ζούμε: το να μπεις στη θέση του άλλου. Του οποιοδήποτε άλλου. Γιατί όλοι ζοριστήκαμε, άλλος λίγο, άλλος περισσότερο. Χωρίς το ζόρι του ενός φυσικά, να αναιρεί το ζόρι του άλλου.
Κι αν η κανονικότητα για κάποιους είναι κοντά, για κάποιους άλλους φαντάζει μακρινή, ενώ ίσως για κάποιους ενδέχεται να βρίσκεται και πολύ πολύ πιο μακριά, σ' ένα αόριστο μέλλον.

ΥΓ: την πιο μεγάλη εντύπωση αυτές τις ημέρες μου έκαναν οι διαφανείς μάσκες για τους Κωφούς. Όταν το είδα, σκέφτηκα "τί καταπληκτική ιδέα!". Χρειάστηκε να δω ποστ Κωφών ατόμων για να καταλάβω πως, αυτές οι μάσκες είναι πολύ πιο αποτελεσματικές, όταν τις φορούν οι ακούοντες!

Παρασκευή 1 Μαΐου 2020

Από το μέλλον, με αγάπη...


Η σημερινή μέρα για έναν άνθρωπο που ασχολείται με τη (δημόσια) ιστορία, μπορεί να αποτελέσει εξαιρετική αφορμή για σκέψη και έκφραση. Η Πρωτομαγιά ως απεργία. Η Πρωτομαγιά του '36 στη Θεσσαλονίκη, ή η Πρωτομαγιά του '44 στην Καισαριανή. Δεκάδες επέτειοι, δεκάδες αφορμές για μνήμη.
Όμως σήμερα εγώ δεν έχω διάθεση για ταξίδια στο παρελθόν, αλλά στο μέλλον.
Ποιά εικόνα μπορεί να διάλεγε ένας δημόσιος ιστορικός του μέλλοντος για σήμερα; Την Πρωτομαγιά του 2020;
Αν ζω το 2050, θα κάνω μια ανάρτηση για "το κορίτσι με το τρυπημένο τύμπανο" του Bansky. Φιλοτεχνημένο στο Μπρίστολ το 2014, από έναν δημιουργό-φάντασμα που κανείς δεν ξέρει ποιός πραγματικά είναι, το έργο αποτελεί αναφορά στον διάσημο πίνακα του Βερμέερ "το κορίτσι με το σκουλαρίκι".
Εδώ και λίγες μέρες, μια anticoronavirus μάσκα προστέθηκε στο πρόσωπο του κοριτσιού.
Για να δείξει ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει ανεπιστρεπτί. Και ότι το παρελθόν πια επισκιάζεται από ένα αβέβαιο, ίσως ζοφερό, μέλλον.
Καλό μήνα να έχουμε!

Τετάρτη 29 Απριλίου 2020

Η μάσκα



"Παραφράζοντας" λίγο την περίφημη πίπα του René Magritte, προσπαθώ να δω λίγο αισιόδοξα το μέλλον.
Χωρίς να καταφέρνω και πολλά.
Γιατί όντως, αυτή δεν είναι μια μάσκα.
Αλλά ούτε και η εικόνα μιας μάσκας.
Είναι η ζωή μας από δω και πέρα...

Παρασκευή 24 Απριλίου 2020

Οδός Δαμάρεως


Είναι σχεδόν διάσημη.
Περνάει από αυτήν οποιοσδήποτε θέλει να διασχίσει το Παγκράτι και θέλει να αποφύγει είτε την κάθοδο της Υμηττού, είτε την άνοδο της Φιλολάου.
Το κομμάτι από το νούμερο 110 έως το 118 έχει εμφανιστεί στην κινηματογραφική ταινία Άντε γεια του Τσεμπερόπουλου (1991), ενώ το νούμερο 73 μονοπώλησε για πολλά βράδια τα δελτία ειδήσεων στις αρχές της δεκαετίας, λόγω της περίφημης γιάφκας της 17 Νοέμβρη.
Σήμερα, τα έρημα πλάνα από τη (συνήθως πολυσύχναστη) οδό Δαμάρεως σχεδόν σε τρομάζουν.
Και κάνουν την κανονικότητα να μοιάζει πιο μακρινή από ποτέ.

Δευτέρα 20 Απριλίου 2020

Κάποτε θα τα θυμόμαστε όλα αυτά. Αλλά θα γελάμε;


Μετά από μια μέρα γεμάτη συγκινήσεις, κάνω τον απολογισμό και ξεχωρίζω τα κακά από τα χειρότερα:

  • Γλέντι στο μπαλκόνι Vs Καθόλου γλέντι 
  • Αρνί με σάλτσα dettol Vs Παγκολίνος στη σούβλα
  • Μήνυμα στο 13033 για μετακίνηση 6 Vs Μήνυμα στο 13033 για μετακίνηση από σαλόνι κουζίνα
  • Cappuccino freddo γλυκό Vs Ρεβύθι espresso stretto
  • Βιταμίνη C γεύση ροδάκινο Vs Βιταμίνη C γεύση μαρακούγια (μπλιάχ!)

Συνηθίζεται τελικά η καραντίνα;
Ίσως ναι, ίσως όχι.
Όπως λέει κι ο Αρκάς, κάποτε θα τα θυμόμαστε όλα αυτά. Αν θα γελάμε όμως, δεν ξέρω.

ΥΓ:  Για την τρελοπαρέα της Χάου. Siete pazzi. Εντελώς όμως.

Τρίτη 7 Απριλίου 2020

Βρε τί μου θυμίζεις...


Η εικόνα μοιάζει παλιομοδίτικη.
Το σύνθημα πάνω στο τραμ πάλι, ανατριχιαστικά επίκαιρο: "Το πτύειν σκορπά θάνατο".
Η ισπανική γρίπη πριν από περίπου 100 χρόνια, στο μακρινό 1918, κατάφερε να εξοντώσει παγκοσμίως πάνω από 20.000.000 ανθρώπους-πολύ περισσότερους από τα θύματα του Α' παγκοσμίου πολέμου.
Στην Ελλάδα λέγεται ότι έφτασε μέσω ενός φορτίου καπνού το καλοκαίρι του 1918.
Πάρθηκαν μέτρα για τη δημόσια υγεία,


ενώ έκλεισαν προληπτικά τα σχολεία σε κάποιες περιοχές της χώρας. Σταδιακά βέβαια, και ως τις αρχές του επόμενου χρόνου άρχισαν να επαναλειτουργούν, όπως αναφέρει η εφημερίδα Εμπρός της 15ης Ιανουαρίου του 1919.


Από την Ευρώπη, αντίθετα, τα νέα δεν ήταν καθόλου ευχάριστα: η εφημερίδα Μακεδονία της 7ης Δεκεμβρίου 2018 αναφέρει ότι, μέσα σε διάστημα 12 εβδομάδων, τα θύματα σε όλο τον κόσμο είχαν ήδη ανέλθει σε 6.000.000. Επίσης γνωστοποιεί στους αναγνώστες ότι η νόσος δεν κάνει κοινωνικές διακρίσεις, καθώς προσβλήθηκε από αυτή ακόμη και ο αυτοκράτορας της Αυστρίας (δεν ξέρω αν ήταν κι αυτός οπαδός της ανοσίας της αγέλης, σαν τον Μπόρις Τζόνσον!)


Η ίδια εφημερίδα, στο φύλλο της 2ας Φεβρουαρίου του 1919 ενημερώνει το αναγνωστικό κοινό για τον μεγάλο αριθμό νεκρών στη γειτονική Ιταλία.


Όταν πια η επιδημία θα καταλαγιάσει, θα αρχίσουν να εμφανίζονται διαφημίσεις στο τύπο, σχετικές με αντιγριπικά φάρμακα και κατάλληλες για κάθε γούστο: ο καταναλωτής μπορούσε να διαλέξει φάρμακο για την ανακούφιση των συμπτωμάτων είτε σε μορφή εμπλάστρου (εφ. Εμπρός, φ. 20/03/1919),


είτε σε μορφή παρασκευάσματος ξένων φαρμακευτικών εταιρειών (εφ. Εμπρός, φ. 28/7/1919).


Όλα αυτά εμένα κάτι μου θυμίζουν.
Για να σκεφτώ πιο προσεκτικά...α! Ναι.

Τις τελευταίες 12 εβδομάδες.

Τετάρτη 8 Ιανουαρίου 2020

Θάλαττα, θάλαττα...

Την αγαπώ τη θάλασσα. Γιατί την ίδια μέρα μπορεί να σου δείξει την πιο άγρια εκδοχή της...


Και αμέσως μετά, μπαίνοντας στο λιμάνι να σε καλοπιάσει...



... εωσότου τής παραδοθείς τελείως:


Ο απόλυτος Έρωτας.

Τρίτη 31 Δεκεμβρίου 2019

Ολόμαλλα πουλόβερ και 2020


Σας έχει τύχει ποτέ να φορέσετε ένα ζεστό, απαλό μάλλινο πουλόβερ και μετά από λίγο να νιώθετε ότι σας τσιμπάει "μέχρι την ψυχή" σας; Η ζεστασιά και η θαλπωρή μετατρέπεται σε ενόχληση, η οποία  σταδιακά γίνεται ανυπόφορη.
Και στο τέλος, στην καλύτερη περίπτωση, το ολόμαλλο πουλόβερ αποκτά μια μόνιμη θέση στη ντουλάπα, αφού σε κανένα δεν αρέσει αυτή η αίσθηση του "τσιμπήματος".
Στη χειρότερη, παίρνει το δρόμο που του πρέπει. Τον αγύριστο.
Δεν είχα σκεφτεί ποτέ βέβαια, ότι υπάρχουν και άνθρωποι "ολόμαλλα πουλόβερ".
Στην αρχή σε ζεσταίνουν ευχάριστα.
Μετά σου προκαλούν δυσφορία.
Και πρέπει να απαλλαγείς.
Ο στόχος λοιπόν για τη νέα χρονιά είναι αυτός:

Όχι άλλα ολόμαλλα πουλόβερ.
Και δεν εννοώ μόνο τα ρούχα.

Παρασκευή 6 Δεκεμβρίου 2019

Το μέλλον κρύβει πολλά...

Στο περιοδικό Popular Mechanics, το 1949, δημοσιεύτηκε το εξής:
"Οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές στο μέλλον ενδέχεται να ζυγίζουν κάτω από δεκαπέντε τόνους".

Άρα όλα τα ενδεχόμενα είναι πιθανά.
Ακόμη κι αν κάποια δεδομένη στιγμή φαντάζουν απίθανα.

Τετάρτη 6 Νοεμβρίου 2019

Σχεδία


Δεν το κρύβω ότι πολλές φορές είχα δει τους πωλητές με τα κόκκινα γιλέκα στον δρόμο. Αλλά, λίγο η έλλειψη χρόνου, λίγο η επιφυλακτικότητα, δεν είχε τύχει να αγοράσω το περιοδικό.
Δεν το λέω για να δικαιολογηθώ, το ξέρω ότι θα έπρεπε να είχα αφιερώσει έστω λίγα λεπτά για να ρωτήσω ή για να μπω στο σάιτ της σχεδίας https://www.shedia.gr/.

Κάλλιο αργά βέβαια, παρά ποτέ.
Μια φίλη μού χάρισε το τεύχος Νοεμβρίου και-τί να πω; Ωραία, ενδιαφέροντα θέματα, από διάφορους τομείς της κοινωνικής, πολιτιστικής, αλλά και πολιτισμικής ζωής, όμορφα δοσμένα με τέτοιο τρόπο, ώστε, ακόμη κι αν διαφωνείς, να σκέφτεσαι εποικοδομητικά και όχι αντιθετικά.
Και πάνω απ'όλα είναι για καλό σκοπό.
Από δω και πέρα θα γίνω, ασυζητητί, φανατική αναγνώστρια.


Promise.



Κυριακή 27 Οκτωβρίου 2019

Μέλισσα, μέλισσα, μέλι γλυκύτατο...

Ο περισσότερος κόσμος νομίζει ότι αυτή είναι η σημαντικότερη στιγμή για κάποιον που ασχολείται με τις μέλισσες.


Δηλαδή η στιγμή του τρύγου. Τίποτα όμως δεν θα μπορούσε να είναι πιο μακριά από την αλήθεια. Γιατί πολύ πριν μπουν οι κηρήθρες στον μελιτοεξαγωγέα...



...έχεις ήδη βιώσει πολλές πολλές συγκινήσεις παρατηρώντας την κοινωνία της κυψέλης.
Και μόνο η μυρωδιά της καμμένης πευκοβελόνας από το καπνιστήρι αρκεί για να σε ηρεμήσει...


... για να μην πούμε για τη λαχτάρα που νιώθεις επιθεωρώντας τα γεμάτα πλαίσια,



ή τις μέλισσες που γυρνούν στην κυψέλη γεμάτες γύρη.


Και φυσικά είναι περιττό να περιγράψουμε την απέραντη χαρά, όταν βλέπεις νεαρές μέλισσες να βγαίνουν από τα κελιά και να πιάνουν αμέσως δουλειά τόσο ήρεμες και συγκεντρωμένες.


Η μέλισσα δεν εξημερώνεται.

Εξημερώνεται όμως ο άνθρωπος, που ασχολείται μ' αυτήν.

Πέμπτη 24 Οκτωβρίου 2019

7 πράγματα που ΔΕΝ πρέπει να έχεις...


Το είδα σε έναν πίνακα ανακοινώσεων και μου άρεσε πολύ.
Ινδική φιλοσοφία στην Ελλάδα του 2019.
Τροφή για σκέψη.

Και δεν παχαίνει κιόλας.

Κυριακή 6 Οκτωβρίου 2019

Ο Μπίλι, η Μάγια και οι παρεξηγημένοι κηφήνες

 

Όταν ήμουν μικρή, το αγαπημένο μου παιδικό πρόγραμμα ήταν η Μάγια η μέλισσα. Το κανονικό καρτούν, όχι το 3D. Με τις απλές, καθημερινές ιστορίες από την κυψέλη.
Και ο αγαπημένος μου ήρωας ο Μπίλι. Όχι η τα-ξέρω-όλα Μάγια. Που δεν ήταν ευχαριστημένη με τίποτα!
Και πολύ στενοχωρήθηκα, όταν μεγαλύτερη πια, συνειδητοποίησα ότι η μοίρα του Μπίλι ήταν προκαθορισμένη: θα παρέμενε στην κυψέλη μόνο για όσο θα ήταν χρήσιμος.

Η αλήθεια είναι ότι η λέξη "κηφήνας" μόνο κολακευτικά δε χρησιμοποιείται. Συνήθως με τον χαρακτηρισμό αυτόν εννοούμε τον τεμπέλη, τον χαραμοφάη, που δεν χρησιμεύει πουθενά.
Τί ξέρει όμως στ' αλήθεια ο περισσότερος κόσμος για τις αρσενικές μέλισσες;
Ακολουθούν λίγες γραμμές για τους πραγματικά αδικημένους κατοίκους κάθε κυψέλης:

1. Ο κηφήνας είναι ίσως το μοναδικό ον του πλανήτη που δεν έχει πατέρα. Προέρχεται από αυγό της βασίλισσας μη γονιμοποιημένο. Σε σπάνιες εξαιρέσεις, αυγό κηφήνα μπορεί να γεννηθεί και από εργάτρια.

 2.  Αν και στη φωτογραφία είναι μάλλον δύσκολο να το διακρίνει κανείς, ο κηφήνας είναι μεγαλύτερος και πιο χοντρός από τη μέλισσα, αλλά μικρότερος σε μήκος από τη βασίλισσα. Εντούτοις, πετάει πολύ γρηγορότερα, προκειμένου να "προλάβει" τη βασίλισσα κατά την αναπαραγωγή, η οποία γίνεται στον αέρα.


3. Δεν έχει κεντρί (και άρα αποκλείεται ποτέ να σας "βλάψει". Όλα τα "τσιμπήματα" προέρχονται από θηλυκές μέλισσες).

4. Οι άτυχοι κηφήνες (8-9) που ζευγαρώνουν με τη βασίλισσα στις αρχές της άνοιξης, αμέσως μετά πεθαίνουν (παλιοζωή...)

5. Οι υπόλοιποι παραμένουν στην κυψέλη ως τα πρώτα κρύα. Έπειτα, επειδή τρώνε πολύ (και το μέλι δε φτάνει για όλους), και επιπλέον δεν κάνουν και καμία απολύτως δουλειά μέσα στην κυψέλη, οι εργάτριες τους δείχνουν απειλητικά την έξοδο. Μακριά από τη ζεστασιά και την τροφή της εστίας, το τέλος τους είναι προδιαγεγραμμένο.


6. Παρόλαυτα, οι κυψέλες που έχουν πολλούς κηφήνες, έχουν την τάση να παράγουν περισσότερο και καλύτερης ποιότητας μέλι.

7. Και τελος, οι κηφήνες έδωσαν το όνομα τους στα πολυκόπτερα, τα ευρέως λεγόμενα drones.

Η κοινωνία των μελισσών είναι πραγματικά συγκλονιστική.


Και όσο περισσότερο την εξερευνώ, τόσο περισσότερο με εκπλήσσει.

Σάββατο 28 Σεπτεμβρίου 2019

Λόγω τιμής. Χρόνια μετά.


Γενικότερα στα reunion δεν πάω. Γιατί όλοι μαζεύονται, διαπιστώνουν και συζητούν σε πηγαδάκια την επέλαση του χρόνου στους υπολοίπους.
Στο συγκεκριμένο "reunion" όμως, λόγω τιμής, ήθελα πολύ να παραβρεθώ. Εγώ και όλοι οι υπόλοιποι των 40 & κάτι ή 50 παρά κάτι, που βλέπαμε φανατικά τη σειρά στα μέσα των '90s.
Είδα το πρώτο επεισόδιο τελικά χθες, καθότι τηλεόραση δε βλέπω, συνεπώς έπρεπε να περιμένω "ν' ανέβει" στο δίκτυο.
Τα συναισθήματα ανάμεικτα.
Η νοσταλγία μάλλον μεταμορφώθηκε σε αμηχανία, καθώς η παλιά εικόνα των ηρώων καταπλακώθηκε από τον οδοστρωτήρα του χρόνου. Βρήκα όλους τους χαρακτήρες πολύ πολύ διαφορετικούς-όπως εξάλλου συμβαίνει και με τους ηθοποιούς που τους ενσαρκώνουν, αλλά και με όλους εμάς τους υπόλοιπους. Δεν ήταν όμως μόνο αυτό που με ξάφνιασε.
Βρήκα ταυτόχρονα τους ήρωες ανησυχητικά ίδιους:
Γιατί ο Μάνος δεν ξέφυγε από το οικογενειακό DNA του τζόγου;
Γιατί η Ηρώ τρώγεται συνεχώς με τα ρούχα της;
Μήπως  ο Τσίου ήταν πάντα λίγο "κάπως";
Πού πήγε όλος αυτός ο ενθουσιασμός για την εισαγωγή στο πανεπιστήμιο;
(Που βλέπαμε τότε τη Φιλοσοφική "μας" στα πλάνα και τρελαινόμαστε κι εμείς από τη χαρά μας;)
Και τελικά τί απέμεινε από εκείνη την παρέα της δεκαετίας του '90;
Ξεκίνησαν με τις καλύτερες προοπτικές. Με μια δυνατή φιλία. Με όρεξη για ζωή.

Γιατί κανείς τους δε μοιάζει ευτυχισμένος;

Γιατί προφανώς οι άνθρωποι προσπαθούν πολύ, για να κατορθώσουν πράγματα που επιθυμούν λίγο.

Σαν κάτι άλλο να έψαχναν όλοι στη ζωή τους, και σε κάτι άλλο μεταμορφώθηκαν.
Και το τρομακτικό δεν είναι αυτό.
Τρομακτικές είναι οι ομοιότητες με την πραγματική ζωή.

Παρόλα αυτά, θα δω και το δεύτερο επεισόδιο.
Γιατί πάντα ελπίζεις ότι κάτι μπορεί ν' αλλάξει τελικά.