Keigo Higashino: Η λύτρωση μιας Αγίας

Αυτό που αγαπώ σε αυτόν τον συγγραφέα, είναι το ότι η εθνικότητα του αποτυπώνεται και στον τρόπο γραφής του. Τα εγκλήματα που περιγράφει είναι απολύτως συνηθισμένα. Θα μπορούσαν να συμβούν σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου. Αλλά η περιγραφή τους, η εξέλιξη της υπόθεσης, η τελική λύση, είναι όλα καθαρά "ιαπωνικά".
Μετά την "Υπόθεση του υπόπτου Χ", ο Χιγκασίνο επανέρχεται με ένα νέο αστυνομικό θρίλερ: ένας εύπορος επιχειρηματίας βρίσκεται νεκρός στο διαμέρισμα του. Η βασική ύποπτη για τη δολοφονία είναι η γυναίκα του, που όμως αποδεδειγμένα την ώρα του φόνου βρισκόταν πολλά χιλιόμετρα μακριά από το Τόκιο.
Και έτσι ο επιθεωρητής Κουσανάγκι θα αναγκαστεί για άλλη μια φορά να ζητήσει τη συνδρομή του περίφημου "Ντετέκτιβ Γαλιλαίου".
Υπέροχο, μέχρι την τελευταία λέξη.
Από τον Κλειδάριθμο.

Leslie Klinger: Στη σκιά του Έντγκαρ Άλαν Πόε. Ημερολόγιο καραντίνας IX.

Ένα ανθολόγιο κλασσικών ιστοριών τρόμου, γραμμένων από διάφορους δημιουργούς του είδους, από το 1816 έως το 1914. Η λίστα των συγγραφέων περιλαμβάνει γνωστά ονόματα όπως αυτό του Άρθουρ Κόναν Ντόιλ και του Μπραμ Στόουκερ, αλλά και άλλους τρόμο-παραμυθάδες, όχι τόσο γνωστούς, οι οποίοι δραστηριοποιήθηκαν από τις αρχές του 19ου ως τις αρχές του 20ου αιώνα (μου έκανε εντύπωση ο αξιοπρόσεκτος αριθμός γυναικών-συγγραφέων).
Επίσης, παρόλο που όλοι αυτοί υπήρξαν τα πρότυπα για σύγχρονους εκπροσώπους του είδους, όπως ο Στήβεν Κινγκ και ο Πίτερ Στράουμπ, οι ιστορίες μοιάζουν κάπως "παλιακές", ή ίσως όχι και τόσο "τρομακτικές".... αλλά ΜΗΝ ξεγελαστείτε. Αυτό ακριβώς είναι το αποκορύφωμα της τεχνικής τους: ο φόβος λειτουργεί "υποδόρια". Εκείνη τη στιγμή δεν τον καταλαβαίνεις. Δουλεύει όμως βαθιά στη σκέψη σου, και στο τέλος καταλήγεις να κοιτάς με καχυποψία κάθε σκοτεινή γωνιά και να μην κοιμάσαι δίχως ένα μικρό φωτάκι ανοιχτό...
just in case...

Διαφορετικό.
Από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Τσέρνομπιλ. Της βραβευμένης με Νόμπελ λογοτεχνίας Σβετλάνα Αλεξίεβιτς. Ημερολόγιο καραντίνας VI.

Η συγγραφέας, λευκορωσίδα στην καταγωγή, περιπλανήθηκε σε όλη την απαγορευμένη ζώνη, δέκα χρόνια μετά το ατύχημα στον πυρηνικό σταθμό του Τσέρνομπιλ. Οι κριτικοί κατατάσσουν το έργο της στη λεγόμενη "λογοτεχνία της μαρτυρίας", ενώ του δίνουν μια ισάξια θέση ανάμεσα στο Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ και το Εάν αυτός είναι ο άνθρωπος του Πρίμο Λέβι.
Στην ουσία πρόκειται για απομαγνητοφωνημένες αφηγήσεις επιζώντων και εποίκων της απαγορευμένης ζώνης.
Όμως αυτό που σε καθηλώνει δεν είναι ο τρόπος της αφήγησης, αλλά το περιεχόμενο. Το παρελθόν του Τσέρνομπιλ, πραγματικά  ανατριχιαστικό, ολοζώντανο και μυστηριωδώς επίκαιρο, ακόμη και τώρα, σχεδόν σαράντα χρόνια μετά το ατύχημα.
Από τις εκδόσεις Πατάκη.

Απλά, συγκλονιστικό.

Φιλομήλα Λαπατά: Ο διχασμός. Ημερολόγιο καραντίναςV.

Βιβλίο που περιγράφει την Οθωνική Αθήνα από το 1843 έως περίπου το 1870, παρακολουθώντας τη ζωή μιας οικογένειας επιφανών Αθηναίων. Αποτελεί το δεύτερο μέρος μιας τριλογίας με την ονομασία Οι κόρες της Ελλάδας.
Σαν πλοκή δεν μπορώ να πω ότι με ξετρέλανε, μου άρεσαν όμως πολύ οι περιγραφές της Αθήνας του 19ου αιώνα: η συνοικία της Πλάκας, τα Κατσικάδικα (δηλαδή το σημερινό Κολωνάκι), το καφενεδάκι που υπήρχε στους στύλους του Ολυμπίου Διός ως το 1875 και άλλες μικρές χαρακτηριστικές λεπτομέρειες της Αθήνας του κάποτε.
Κατά τα άλλα, μάλλον ανάλαφρο στόρυ, τύπου Άρλεκιν.

Από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Robert C. O'Brien: Η Κυρία Φρίζμπι και οι μεταλλαγμένοι αρουραίοι. Ημερολόγιο καραντίνας ΙII &1/2

Η Κυρία Φρίζμπι είναι μια χήρα ποντικίνα που ζει με τα τέσσερα παιδιά της στην αυλή ενός αγροκτήματος. Σύντομα, πριν τη νέα σπορά, θα πρέπει να μετακομίσουν στο δάσος. Όμως ο μικρότερος γιος της Κυρίας Φρίζμπι έχει πνευμονία (κορωνοϊό μάλλον) και δεν κάνει να μετακινηθεί. Μπροστά στο αδιέξοδο, η ατρόμητη μητέρα αποφασίζει να ζητήσει τη συνδρομή των αρουραίων της αυλής, που μοιάζουν κάπως διαφορετικοί από τους συνηθισμένους.

Μια παιδική ιστορία για το πώς η φιλία και η αλληλεγγύη κάνουν τις αναποδιές της ζωής να μοιάζουν ασήμαντες.
Παιδική λογοτεχνία, η οποία διαβάζεται άνετα και από ενήλικες. Από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Nele Neuhaus: Εγώ θα σε δικάσω. Ημερολόγιο καραντίνας III.

Λίγο πριν τα Χριστούγεννα δολοφονείται μια ηλικιωμένη γυναίκα, την οποία όλοι αγαπούν: συγγενείς, φίλοι και γείτονες. Κανείς δεν καταλαβαίνει το λόγο της δολοφονίας, ενώ λίγες ημέρες μετά, ακολουθεί και μια δεύτερη. Πρόκειται για τυχαία επιλεγμένα θύματα; Και γιατί ο δολοφόνος υπογράφει ως "δικαστής";

Η Νόιχαους επιστρέφει με το πρωταγωνιστικό δίδυμο αστυνομικών του προηγούμενου μυθιστορήματος της Η Χιονάτη πρέπει να πεθάνει. Ακολουθώντας τα χνάρια της σκανδιναβικής αστυνομικής λογοτεχνίας, βάζει τους ίδιους πρωταγωνιστές σε νέες περιπέτειες, πάντα διαδραματιζόμενες στην ευρύτερη περιοχή της Φρανκφούρτης.
Καλή πλοκή, ανατροπές, συμπαθητικό φινάλε, αλλά, κατά τη γνώμη μου, όχι σαν τη Χιονάτη.

Από τον Κλειδάριθμο.

Keigo Higashino: Η αφοσίωση του υπόπτου Χ. Ή, αλλιώς, ημερολόγιο καραντίνας Ι Ι.

Κατά τη γνώμη μου, δεν υπάρχει πιο ενοχλητικό πράγμα, απ'το να σου αποκαλύπτει κάποιος τον δολοφόνο ενός αστυνομικού μυθιστορήματος.
Σ'αυτό το βιβλίο λοιπόν, τον δολοφόνο τον ξέρεις εξ αρχής. Κι αυτό είναι το παράδοξο: ο Higashino πλέκει την ιστορία του με τόση δεξιοτεχνία, που, θες δε θες, μαγεύεσαι.
Το περιβάλλον, στο οποίο εκτυλίσσεται η υπόθεση-δηλαδή το σύγχρονο Τόκυο-μοιάζει τόσο κοντά αλλά και τόσο μακριά ταυτόχρονα από τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής, που στο τέλος φαντάζει εξωτικό. Οι χαρακτήρες είναι αυστηρά "ιαπωνικοί", ο τρόπος που ερευνάται το έγκλημα όμως είναι μάλλον σύγχρονος.
Και τότε έρχεται η ιαπωνική σοφία του πρωταγωνιστή, του καθηγητή φυσικής που όλοι αποκαλούν "Δόκτωρ Γαλλιλαίο". Κι εκεί που δεν το περιμένει κανείς, έρχεται η λύση.

Φανταστικό.
Από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος, ό,τι πρέπει για την καραντίνα.

Αποκάλυψη. Από τους συγγραφείς Κυριάκο Αθανασιάδη, Βαγγέλη Γιαννίση, Χίλντα Παπαδημητρίου & Δημήτρη Σίμο

Μια σειρά αποτρόπαιων εγκλημάτων συγκλονίζουν τη χριστουγεννιάτικη Αθήνα. Η αστυνόμος Αΐντα Μητροπούλου, μαζί με τον υπαστυνόμο Δώρη Μανουστάκο προσπαθούν να εξιχνιάσουν τους φόνους, που- σκηνοθετημένοι αριστοτεχνικά- τρομάζουν ακόμη και τους πιο σκληροτράχηλους του τμήματος.
Στο παιχνίδι σύντομα μπαίνει και ο δημοσιογράφος Παύλος Βαφειάδης, ο οποίος έχει "μάτια" παντού, παρόλο που ζει απομονωμένος.
Τί μυστικά μπορεί να κρύβει ο δολοφόνος; Δρα μόνος ή ακολουθεί τα σχέδια άλλων; Ποιά είναι η ταυτότητα των θυμάτων; Και γιατί επιλέγονται;

Η πρωτοτυπία του συγκεκριμένου βιβλίου είναι ότι αποτελεί προϊόν συνεργασίας τεσσάρων συγγραφέων αστυνομικής λογοτεχνίας. Ο κάθε ένας αναλαμβάνει μια από τις αφηγήσεις των τεσσάρων ηρώων, που οι ιστορίες τους ξετυλίγουν το νήμα του μυθιστορήματος.
Πολύ ενδιαφέρον ως εγχείρημα, αρκετά καλό σαν βιβλίο, μάλλον όμως λίγο "σκληρό" για τα γούστα μου.
Σε κάθε περίπτωση βέβαια, ανταγωνίζεται επάξια την ξένη λογοτεχνία του είδους.

Από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος.

Maja Lunde: Η ιστορία των μελισσών

Τι κοινό μπορεί να έχουν οι ιστορίες ενός βιολόγου του 1852, ενός μελισσοκόμου του 2007 και μιας μητέρας του 2098; Θα μπορούσε ο άνθρωπος να επιβιώσει σε έναν κόσμο χωρίς μέλισσες;

Ζωντανεύοντας το εφιαλτικό σενάριο της εξαφάνισης των μελισσών, η Μάγια Λούντε συνθέτει ένα μυθιστόρημα, όπου συνυπάρχουν η οικολογία με το μυστήριο και η γνώση με την αγωνία.
Δεν ξέρω, ίσως φταίει η νεόκοπη ασχολία μου με τις μέλισσες, ίσως φταίει η πρωτοτυπία του θέματος, πάντως βρήκα το βιβλίο εξαιρετικό. Οι σελίδες κυλούν απολαυστικά και ο κόσμος των μελισσών γίνεται λιγάκι πιο κατανοητός για όποιον δεν τον γνωρίζει καθόλου.
Ήταν νούμερο 1 best seller στη Γερμανία το 2017. Το "save the bees" σε μυθιστόρημα, από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Και, όπως αναφέρεται και στο οπισθόφυλλο, "αυτό το βιβλίο θα βουίζει στο κεφάλι σας για καιρό".

Η Χιονάτη πρέπει να πεθάνει. Της Nele Neuhaus

Δεν μπορώ να πω ότι η Χιονάτη ήταν από τα αγαπημένα μου παραμύθια, όταν ήμουν παιδί. Μάλλον με εκνεύριζε.
Αυτή εδώ η Χιονάτη όμως είναι διαφορετική.
Η υπόθεση εκτυλίσσεται σε ένα μικρό, γραφικό χωριό της οροσειράς Τάουνους, κοντά στην Φρανκφούρτη. Εκεί πριν από δέκα χρόνια δύο έφηβες κοπέλες εξαφανίστηκαν. Οι υποψίες στράφηκαν κατά του εικοσάχρονου Τομπίας, ο οποίος τελικά και καταδικάστηκε για τον φόνο των δύο κοριτσιών.
Τώρα που ο Τομπίας εξέτισε την ποινή του και επέστρεψε στο χωριό, όλοι είναι επιφυλακτικοί. Και οι υποψίες τους επιβεβαιώνονται, όταν εξαφανίζεται ακόμη μια κοπέλα.

Η Washington Post έγραψε ότι "το χωριό Άλντενχαϊν κάνει τα μυστικοπαθή χωριά της Αγκάθα Κρίστι να μοιάζουν ακίνδυνα όσο ένα κουκλόσπιτο". Και, τί να πω;

Δεν μπορώ, παρά να συμφωνήσω απόλυτα.

Ένα εξαιρετικό αστυνομικό θρίλερ, από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Ντονάτο Καρίζι: Το κορίτσι στην ομίχλη

Αν και είδα την αντίστοιχη ταινία σχετικά πρόσφατα, ήθελα να δω και τον τρόπο γραφής της συγκεκριμένης αστυνομικής ιστορίας από τον Καρίζι. Και, πραγματικά, δεν μπορώ να καταλήξω ποιο από τα δύο-η ταινία ή το βιβλίο-μού άρεσε περισσότερο.
Ο τρόπος που ο συγγραφέας "χτίζει" τον κάθε χαρακτήρα είναι εξαίσιος, ενώ η κορύφωση της αγωνίας είναι κλιμακούμενη και φτάνει ως την τελευταία σελίδα.
Ίσως αποτελεί πλεονασμό να διαβάσει κανείς το βιβλίο, εάν έχει δει την κινηματογραφική εκδοχή.
Αλλά αξίζει, κι ας ξέρεις το φινάλε.
Επίσης η ταινία νομίζω ότι απέδωσε πολύ καλά το περιεχόμενο του βιβλίου, αν και το τελευταίο μάλλον ήταν λιγάκι πιο σκληρό σε σχέση με την οπτικοποιημένη απόδοση.

Από τις εκδόσεις Πατάκη.

Camilla Läckberg: Η μάγισσα

Αυτές οι πόκετ εκδόσεις του Μεταίχμιου είναι ό,τι πρέπει για παραλία.
Οι ιστορίες της Καμίλλα πάλι, είναι ό,τι πρέπει για να χαλαρώσεις-εάν και εφόσον σου αρέσει η αστυνομική λογοτεχνία φυσικά.
Η αφήγηση είναι πολυεπίπεδη, καθώς "τρέχουν" παράλληλα τρεις υποθέσεις (μία του μακρινού παρελθόντος , μία του πιο κοντινού και μία του παρόντος), ενώ τα γεγονότα παρουσιάζονται από τη σκοπιά πολλών και διαφορετικών ηρώων.
Τα γνώριμα πρόσωπα των μυθιστορημάτων της Läckberg (η συγγραφέας Ερίκα, ο αστυνομικός Πάτρικ και όλοι οι κάτοικοι του χωριού Φιελμπάκα) είναι εδώ, προκειμένου να εξιχνιάσουν τη δολοφονία ενός τετράχρονου κοριτσιού.
Ποια σχέση μπορεί να έχει με μια παρόμοια δολοφονία που έγινε 30 χρόνια πριν;
Και πως μπορεί να σχετίζεται με κάποια γεγονότα του 1670;

Χορταστικό, δε λέω.
Αλλά δεν ξεφεύγει καθόλου από την "πεπατημένη" της συγκεκριμένης δημιουργού.
Αντιθέτως θα έλεγα ότι ακολουθεί πιστά το μοτίβο των προηγούμενων βιβλίων.

Γιάννης Ξανθούλης: Το ροζ που δεν ξέχασα

Μια γλυκόπικρη, μελαγχολική ιστορία, που την αφηγείται με ανάλαφρο ύφος ο ήρωας του μυθιστορήματος, και που τη βίωσε τη δεκαετία του '60 ως παιδί μεσοαστών στην αναπτυσσόμενη πρωτεύουσα.
Ως ενήλικας, οδηγός ταξί νυχτερινής βάρδιας στην Αθήνα του '90 πια, κάνει με αμέτρητα φλας μπακ στην παιδική και εφηβική του ηλικία έναν απολογισμό: οι τεταμένες σχέσεις των γονιών του, ο πρόωρος θάνατος της μητέρας του, η ζωή με τη γιαγιά του και οι σχέσεις της οικογένειας του με τα τριαντάφυλλα συνθέτουν με έναν περίπλοκο τρόπο όλο το ροζ της ζωής του, που θέλει, αλλά δεν μπορεί να ξεχάσει.
Κι ας ζει τώρα πια μέσα στις πολλές αποχρώσεις του κίτρινου: πορτοκάλι, νεράντζι, λεμόνι, μανταρίνι...
Ο ταξιτζής του Σκορτσέζε, στην Αθήνα του κάποτε, γύρω από Πολωνούς μετανάστες που ψάχνουν-αντίθετα από εκείνον-μια καλύτερη ζωή.

Λίγο μελαγχολικό, αλλά στο τέλος σε κερδίζει.

Ντονάτο Καρίζι: Η υπόθεση του κακού

Η "συνέχεια" του Υποβολέα είναι το ίδιο υποβλητική και περιπετειώδης.
Εφτά χρόνια μετά την πολύκροτη υπόθεση του Υποβολέα, η αστυνόμος Μιλά Βάσκες εξακολουθεί να ψάχνει ανθρώπους που εξαφανίστηκαν. Είναι πολύ καλή σε αυτό που κάνει-αναμφίβολλα.
Τι πρέπει να κάνει όμως τώρα που κάποιοι εξαφανισμένοι επανέρχονται από το πουθενά, μόνο και μόνο για να σκοτώσουν;
Πού βρίσκονταν όλα αυτά τα χρόνια;
Πόσο καλό πρέπει να έχει μέσα το κακό, ώστε να θεωρείται αποδεκτό;
Και πόσο κακό είσαι διατεθειμένος να κάνεις, όταν το διακύβευμα είναι οι άνθρωποι που αγαπάς;
Εμένα αυτός ο συγγραφέας μού αρέσει.
Ο τρόπος γραφής του έχει κάτι που σε καθηλώνει.
Και διαβάζεται χωρίς ανάσα.

Από την Ωκεανίδα.

Ισίδωρος Ζουργός: Αποσπάσματα από το βιβλίο του ωκεανού

Έχω διαβάσει αρκετά μυθιστορήματα του συγγραφέα, το συγκεκριμένο όμως δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσίασε.
Με τράβηξε ο καλοκαιρινός τίτλος του (φαντάζεται κανείς ότι θα διαβάσει κάτι σαν Τα λόγια της πλώρης), και όντως κάπως έτσι ξεκινά: σαν θαλασσινή αφήγηση, σαν παραμύθι.
Στην πορεία όμως...κάπου χάνεται η αρμονία, η ροή, δεν ξέρω. Μου φάνηκε κάπως ασύνδετο, θα έλεγα ότι μοιάζει με ιστορία δίχως τέλος.
Σπανίως αφήνω βιβλίο στη μέση.
Με αυτό το βιβλίο, ομολογώ πως μπήκα στον πειρασμό.

Εκδόσεις Πατάκη.

Ντονάτο Καρίζι: Ο υποβολέας

Από τα "must" βιβλία που πρέπει να διαβάσει κάθε φανατικός αναγνώστης αστυνομικής λογοτεχνίας που σέβεται τον εαυτό του.
Ο συγγραφέας έχει σπουδάσει εγκληματολογία, κι αυτό είναι κάτι που δεν περνά απαρατήρητο στη γραφή του. Γρήγορη πλοκή, σκοτεινό περιβάλλον εγκλήματος και ανατροπές που σε κάνουν να αναρωτιέται πόσο καλό υπάρχει μέσα στο κακό και αντίστροφα.
Η πόλη όπου εκτυλίσσεται η υπόθεση δεν αναφέρεται πουθενά, οπότε θα μπορούσε να είναι οπουδήποτε, όπως και τα ονόματα δεν είναι δηλωτικά μιας ορισμένης εθνικότητας: άλλα έχουν ελληνική ρίζα, άλλα ισπανική και άλλα ιταλική. Ο κατά συρροήν δολοφόνος παιδιών που κυνηγά η ομάδα του Γκόραν Γκάβιλα θα μπορούσε να δρα σε οποιαδήποτε χώρα της Ευρώπης ή της Αμερικής.
Δεν είναι τυχαία η παγκόσμια επιτυχία του βιβλίου. Και πραγματικά ανυπομονώ για το σήκουελ με τον τίτλο Η υπόθεση του κακού.

Από τις εκδόσεις Ωκεανίδα.

Έστα Ράζου: Απ' όπου έρχεται η βοή

Το μέγεθος του ξεγελάει: το βλέπεις μικρό και νομίζεις ότι θα το "ξεπετάξεις" στα γρήγορα. Αλλά με κάποιο μαγικό τρόπο σε κάνει να σκέφτεσαι την κάθε ιστορία ξανά και ξανά.
Δώδεκα μικρές ιστορίες ανθρώπων που, όπως αναφέρεται στο εξώφυλλο, πρέπει να βγάλουν τις μάσκες και να αντιμετωπίσουν τις αδυναμίες τους.
Ιστορίες που σε προβληματίζουν, που κινούνται σε ένα ευρύ φάσμα από το σύνηθες στο πρωτάκουστο και από το τρυφερό στο γκραν γκινιόλ.
Ιστορίες της πόλης αλλά και του νησιού (δεν αναφέρεται πουθενά, αλλά είναι η Ιθάκη).
Νόστος ανθρώπων που ψάχνουν τον προορισμό τους αποζητώντας τη λύτρωση.
Μέσα απ' τον έρωτα ή μέσα απ' τον θάνατο.
Δεν το προτείνω επειδή η Έστα είναι φίλη μου.
Το προτείνω γιατί είναι διαφορετικό.
Και αξίζει.

Wilkie Collins: Η γυναίκα με τα άσπρα

Όταν πρωτοδημοσιεύτηκε το συγκεκριμένο μυθιστόρημα σε συνέχειες, στο περιοδικό του Κάρολου Ντίκενς All The Year Round, περίπου 160 χρόνια πριν, η αποδοχή του από το κοινό ήταν τόσο μεγάλη, που πλήθη κόσμου πολιορκούσαν τα γραφεία του περιοδικού κάθε φορά που δημοσιευόταν το επόμενο κομμάτι της ιστορίας.
Άνθρωποι στοιχημάτιζαν για την έκβαση των γεγονότων, ενώ  κυκλοφόρησαν κολεξιόν ρούχων και αρωμάτων "woman in white".
Κάποιοι φανατικοί αναγνώστες ρωτούσαν τον συγγραφέα ποια γυναίκα αποτέλεσε την έμπνευσή του για τον χαρακτήρα της Μάριαν Χάλκομπ, ώστε να μπορέσουν να της κάνουν πρόταση γάμου.
Σήμερα, πιθανόν να τρομάζουν τον αναγνώστη οι πολλές (πάρα πολλές) σελίδες του. Ή να φαίνεται κάπως απλοϊκή η πλοκή του: εννοώ χωρίς νέες τεχνολογίες, DNA, δορυφόρους, ναρκωτικά και όπλα.
Άλλά δεν είναι τυχαία η διαχρονικότητα του βιβλίου. Διαβάζεται ανελλιπώς από αναγνώστες εδώ και δύο αιώνες περίπου, προκαλώντας πάντα την ίδια αισθητική απόλαυση του κλασσικού.
Συνδυάζει αγωνία, μυστήριο, ρομάντζο, ομιχλώδη αγγλική ύπαιθρο και στοιχεία δικαστικού θρίλερ. Α! Και λίγο από Downton abbey.
Καθόλου κακό, my dear!

Από τις εκδόσεις Gutenberg.

Ζαν-Κλωντ Ιζζό: Η τριλογία της Μασσαλίας

Το προηγούμενο έργο τέτοιου είδους (δηλαδή νουάρ), που διάβασα ήταν η Τριλογία του Βερολίνου, του Φίλιπ Κερ.
Αν και η τριλογία του Ιζζό συγκαταλέγεται κι αυτή στη νουάρ λογοτεχνία, δεν την απόλαυσα τόσο. Και στα τρία έργα, (Το μαύρο τραγούδι της Μασσαλίας, Το τσούρμο και SOLEA), η πόλη της Μασσαλίας, οι κάτοικοί της, ο ρατσισμός, η πολυπληθυσμικότητα και το οργανωμένο έγκλημα αποδίδονται με μια σχεδόν γραφική γλαφυρότητα. Καλό, αλλά σαν κάτι να λείπει. Σαν κάτι να είναι " ψεύτικο", σαν να μη πείθει ο Ιζζό για την αυθεντικότητα των χαρακτήρων του. Ή ίσως πάλι ο τρόπος γραφής είναι πολύ "γαλλικός" για τα γούστα μου.
Άλλωστε πρόκειται για έργο που γράφτηκε πριν το 2000, δηλαδή εδώ και σχεδόν είκοσι χρόνια. Δεν ξέρω όμως αν όντως η μεγάλη απόσταση από το χρόνο δημιουργίας  φταίει για το άνευρο αποτέλεσμα. Ο σχεδόν αλκοολικός, καταθλιπτικός, αλλά κατά τα άλλα συμπαθέστατος αστυνόμος Φαμπιό Μοντάλ κάνει ότι μπορεί, για να κρατήσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη ζωντανό.
Μερικές φορές τα καταφέρνει.
Άλλες πάλι, όχι.

Από τις εκδόσεις Πόλις.

Ζοέλ Ντικέρ: Το βιβλίο των Μπάλτιμορ

Το δεύτερο βιβλίο του Ντικέρ, μετά την Υπόθεση Χάρρυ Κέμπερτ, θα έλεγα ότι είναι μάλλον αυτοβιογραφικό. Με αφηγητή τον ίδιο συγγραφέα, ο οποίος ήταν ο κεντρικός ήρωας και στο προηγούμενο βιβλίο, ο Ντικέρ μας ξεναγεί στον κόσμο της οικογένειας Γκόλντμαν. Κεντρικό θέμα οι έριδες, τα μίση, αλλά και η βαθιά αγάπη που συνδέει τα δύο παρακλάδια της οικογένειας: τους Γκόλντμαν της Βαλτιμόρης και τους Γκόλντμαν του Μονκλαίρ.
Όμως πάνω απ'όλα το βιβλίο κάνει μια σπουδή τόσο πάνω στις ευκαιρίες που μπορούν να αλλάξουν τη ζωή από τη μια στιγμή στην άλλη, όσο και πάνω στην προσωπική ευθύνη, που αναμφίβολα καθορίζει τη μοίρα κάθε ανθρώπου.

Καλό.
Αλλά δεν συγκρίνεται-σε καμία περίπτωση-με το πρώτο του.