Κική Δημουλά: Συμπληγάδες συγκρίσεις

Περιμένω. Σὲ φουαγιὲ θεάτρου. 

Ὥσπου ν᾿ ἀρχίσει ἡ παράσταση βλέπω τί παίζεται πλαγίως ἐντὸς ἐνυδρείου ποὺ διασκεδάζει τὴν ἀναμονή.  

Τετράγωνο περίπου σὰν κουτὶ παπουτσιῶν στὸ νούμερο τῆς ὑπερβολῆς. Σὲ γωνία σφηνωμένο γιὰ νὰ γεύονται διπλὴ ἀσφυξία οἱ τοῖχοι. 

Μικρὰ ψαράκια ὅσο τὸ χρυσαφὶ τοῦ ἥλιου ἐπάνω σὲ χρυσόμυγας ξεριζωμένο βόμβο τρέχουν πανικόβλητα.

Σκυλόψαρο τζάμι τὰ κυνηγᾷ. 

Νᾶνος βυθός. Τὸν γαργαλάει εὔκολα μὲ τὰ κοντά της δαχτυλάκια ἡ ἐπιφάνεια.  

Συνθλίβεται ἡ πλεύση συχνὰ στὶς συμπληγάδες πέτρες-χαλίκι εὕρημα στεριανό. 

Κάθε τόσο ἀγωγὸς κρυμμένος στέλνει βίαιο ἀέρα φουρτουνιάζει κάπως ἡ ἀνία φύκια ξεμαλλιάζονται μὲ πλαστικὸν ὀλοφυρμό. 

Για λίγο καταποντίζεται ἡ ὁρατότης. 

Ὥσπου μισοπνιγμένη τὴν τραβᾶνε κατὰ πάνω κάτι φυσαλίδες ὀξυγόνου μικρὲς σὰν καρφίτσας κεφαλάκι ποὺ βγαίνουν ἀπὸ τῶν ματιῶν μου τὴ λιγοστὴ φιάλη.  

Τί λυπᾶσαι, χρυσόψαρα εἶναι οὔτε ποὺ γνώρισαν θάλασσα ποτέ τους.  

Καὶ μεῖς πόσο τάχα γνωρίσαμε;

Κι ὅμως τὸ νοσταλγοῦμε αὐτὸ τὸ διόλου.

Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα...

Η ΘΑΛΑΣΣΑ

Ἡ θάλασσα εἶναι σὰν τὸν ἔρωτα:

μπαίνεις καὶ δὲν ξέρεις ἂν θὰ βγεῖς.

Πόσοι δὲν ἔφαγαν τὰ νιάτα τους –

μοιραῖες βουτιές, θανατερὲς καταδύσεις,

γράμπες, πηγάδια, βράχια ἀθέατα,

ρουφῆχτρες, καρχαρίες, μέδουσες.

Ἀλίμονο ἂν κόψουμε τὰ μπάνια

Μόνο καὶ μόνο γιατί πνίγηκαν πεντέξι.

Ἀλίμονο ἂν προδώσουμε τὴ θάλασσα

Γιατὶ ἔχει τρόπους νὰ μᾶς καταπίνει.

Ἡ θάλασσα εἶναι σὰν τὸν ἔρωτα:

χίλιοι τὴ χαίρονται – ἕνας τὴν πληρώνει.

                       Ντίνος Χριστιανόπουλος(1962).

Γεράσιμος Ανδρεάτος: Το σκάκι

Μ' αρέσει αυτό το τραγούδι.
Είναι η ενσάρκωση της πολυσημίας της τέχνης.
Αν ρωτήσεις δέκα ανθρώπους, για καθέναν τους σημαίνει και κάτι διαφορετικό.
Όσοι ανήκουν στη γενιά των '90's, το θυμούνται από το soundtrack του Λόγω Τιμής. 
Λίγοι γνωρίζουν, ότι πρόκειται για μελοποιημένο ποίημα του Μανώλη Αναγνωστάκη με τίτλο Το σκάκι, το οποίο έγραψε με αφορμή τις συγκρούσεις του Εμφυλίου.
Επίσης, κάποιοι άλλοι ισχυρίζονται ότι το εμπνεύστηκε από το ανέκδοτο ποίημα Το πιόνι, του Καβάφη.
Τι στίχοι είναι λοιπόν;
Πολεμικοί;
Σκακιστικοί;
Ερωτικοί μήπως;
Ίσως λίγο απ'όλα τελικά. Γιατί η ζωή δεν είναι τίποτε άλλο, παρά πόλεμος.

Μια αέναη παρτίδα, όπου παίζεις όσο καλύτερα μπορείς, με στόχο τη νίκη.
Κι αν αρκετές φορές η ήττα μοιάζει κάτι παραπάνω από σίγουρη, πάλι πρέπει να πολεμήσεις.
Το να χάσεις με αξιοπρέπεια, είναι κι αυτό ένα είδος νίκης.

"Κι αὐτὴ δὲν ἔχει τέλος ἡ παρτίδα..."

Έστα Ράζου: Στον έρωτα παίρνεις σχήματα

Χαρακτική σε ξύλο,
χαρακτική στην καρδιά.
Τι πονάει περισσότερο;

Μικρό βιβλίο με μικρές ποιητικές φράσεις, που όμως αγγίζουν καρδιά, σ' αυτήν την πρώτη ποιητική συλλογή της Έστας Ράζου.
Περιλαμβάνει ποιήματα και χαϊκού (είδος ποίησης εμπνευσμένο από την ιαπωνική λογοτεχνία), και οι λέξεις είναι τόσο προσεκτικά διαλεγμένες, ώστε να αποτελούν την απτή απόδειξη του "ούκ εν τώ πολλώ το εύ".
Η ποίηση θεωρείται εκ φύσεως δύσκολο λογοτεχνικό είδος. 
Είχα να διαβάσω καιρό κάτι καινούργιο και ομολογώ, ότι το συγκεκριμένο βιβλίο με εξεπληξε ευχάριστα.

Γι'αυτό αγαπώ την ποίηση...

Γιατί με λίγα λόγια, λέει πολλά.
Κι ό,τι νιώθεις μέσα σου, γίνεται λέξη. Κι άλλη λέξη, κι άλλη, κι άλλη... Συναισθήματα στο χαρτί, που κάποιος άλλος δημιούργησε, χωρίς να σε ξέρει, για σένα.

"Το ελάχιστο θέλησα και με τιμώρησαν με το πολύ..."
Οδυσσέας Ελύτης.

Γιώργος Σεφέρης: 47 χρόνια από τον θάνατο του νομπελίστα ποιητή

"Στὸ μεταξὺ πολλὲς φορὲς μοῦ φαίνεται πὼς εἶναι πιὸ καλὰ νὰ κοιμηθεῖς
παρὰ νὰ βρίσκεσαι ἔτσι
χωρὶς σύντροφο καὶ νὰ ἐπιμένεις τόσο.
Καὶ τί νὰ κάνεις μέσα στὴν ἀναμονή, καὶ τί νὰ πεῖς;
Δὲν ξέρω. Κι οἱ ποιητὲς τί χρειάζονται σ᾿ ἕνα μικρόψυχο καιρό;"

"Από ένα τίποτα..."