Flag Counter

Τετάρτη 28 Αυγούστου 2019

Φανταστικά ζώα: Τα εγκλήματα του Γκρίντελβαλντ


Η δεύτερη ταινία του πρήκουελ της ιστορίας του Χάρρυ Πόρτερ ήταν σαφώς πολύ πολύ καλύτερη από την πρώτη: τα πρόσωπα αρχίζουν και "δένουν" με το στόρυ που ήδη ξέρουμε, οι ερμηνείες ήταν πολύ καλές, όπως και τα εφέ.
Ξαναμπαίνει "στο παιχνίδι" το Χόκγουορντς, ο καθηγητής Ντάμπλντορ σε πιο νεαρή ηλικία απ' ότι έχουμε συνηθίσει (μου άρεσε πολύ ο Τζουντ Λο στον αντίστοιχο ρόλο), καθώς και η αιώνια μάχη του καλού με το κακό.
Ήταν μια ευχάριστη έκπληξη μετά από τη μάλλον απογοητευτική πρώτη ταινία.

Σάββατο 17 Αυγούστου 2019

Ντονάτο Καρίζι: Το κορίτσι στην ομίχλη


Αν και είδα την αντίστοιχη ταινία σχετικά πρόσφατα, ήθελα να δω και τον τρόπο γραφής της συγκεκριμένης αστυνομικής ιστορίας από τον Καρίζι. Και, πραγματικά, δεν μπορώ να καταλήξω ποιο από τα δύο-η ταινία ή το βιβλίο-μού άρεσε περισσότερο.
Ο τρόπος που ο συγγραφέας "χτίζει" τον κάθε χαρακτήρα είναι εξαίσιος, ενώ η κορύφωση της αγωνίας είναι κλιμακούμενη και φτάνει ως την τελευταία σελίδα.
Ίσως αποτελεί πλεονασμό να διαβάσει κανείς το βιβλίο, εάν έχει δει την κινηματογραφική εκδοχή.
Αλλά αξίζει, κι ας ξέρεις το φινάλε.
Επίσης η ταινία νομίζω ότι απέδωσε πολύ καλά το περιεχόμενο του βιβλίου, αν και το τελευταίο μάλλον ήταν λιγάκι πιο σκληρό σε σχέση με την οπτικοποιημένη απόδοση.

Από τις εκδόσεις Πατάκη.

Τετάρτη 14 Αυγούστου 2019

Camilla Läckberg: Η μάγισσα


Αυτές οι πόκετ εκδόσεις του Μεταίχμιου είναι ό,τι πρέπει για παραλία.
Οι ιστορίες της Καμίλλα πάλι, είναι ό,τι πρέπει για να χαλαρώσεις-εάν και εφόσον σου αρέσει η αστυνομική λογοτεχνία φυσικά.
Η αφήγηση είναι πολυεπίπεδη, καθώς "τρέχουν" παράλληλα τρεις υποθέσεις (μία του μακρινού παρελθόντος , μία του πιο κοντινού και μία του παρόντος), ενώ τα γεγονότα παρουσιάζονται από τη σκοπιά πολλών και διαφορετικών ηρώων.
Τα γνώριμα πρόσωπα των μυθιστορημάτων της Läckberg (η συγγραφέας Ερίκα, ο αστυνομικός Πάτρικ και όλοι οι κάτοικοι του χωριού Φιελμπάκα) είναι εδώ, προκειμένου να εξιχνιάσουν τη δολοφονία ενός τετράχρονου κοριτσιού.
Ποια σχέση μπορεί να έχει με μια παρόμοια δολοφονία που έγινε 30 χρόνια πριν;
Και πως μπορεί να σχετίζεται με κάποια γεγονότα του 1670;

Χορταστικό, δε λέω.
Αλλά δεν ξεφεύγει καθόλου από την "πεπατημένη" της συγκεκριμένης δημιουργού.
Αντιθέτως θα έλεγα ότι ακολουθεί πιστά το μοτίβο των προηγούμενων βιβλίων.

Δευτέρα 12 Αυγούστου 2019

Σάββατο 10 Αυγούστου 2019

Ξενοδοχείο Οίτη. Στα λουτρά Υπάτης


Όταν πρωτοάνοιξαν τα λουτρά της Υπάτης, έπρεπε να υπάρχει εκεί κοντά και ένα αξιοπρεπές κατάλυμα για τους εύπορους πελάτες των ιαματικών λουτρών. Οι τελευταίοι ταξίδευαν με ατμόπλοιο ως τη Στυλίδα και από κει με άμαξες ως το περίφημο "Ξενοδοχείον Οίτη", το οποίο λειτουργεί ανελλιπώς από το 1896.





Εκτός από τους εξωτερικούς χώρους, που είναι υπέροχοι,


στο εσωτερικό, ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει: τόσο στους κοινόχρηστους χώρους,





όσο και στο εσωτερικό των δωματίων, στα οποία έχει φιλοξενηθεί μέχρι και ο Άρης Βελουχιώτης.



Τα 123 χρόνια που λειτουργεί το ξενοδοχείο, έχουν αφήσει το αποτύπωμα τους παντού (εκτός από τα πλήρως ανακαινισμένα μπάνια).
Τα βράδια επικρατεί απόλυτη ηρεμία,


ενώ το πρωί μπορείς να απολαύσεις το πρωινό σου κάτω από τα πλατάνια.


Νιώθεις πραγματικά σαν να κάνεις διακοπές σε Μουσείο. Ή ίσως σε μια χρονομηχανή. Οι ιδιοκτήτες είναι πολύ ευγενικοί και πάντα πρόθυμοι να μοιραστούν με τους επισκέπτες την ιστορία του κτιρίου.
Βρεθήκαμε στα λουτρά της Υπάτης καθαρά από σύμπτωση.
Την επόμενη φορά όμως θα έρθουμε από επιλογή.
Και εννοείται ότι θα μείνουμε πάλι στην "Οίτη".



ΥΓ: Σε κάποιους επισκέπτες, ίσως και σε μένα λιγάκι, η "Οίτη" θυμίζει το ξενοδοχείο "Θέα", από το διάσημο μυθιστόρημα του Stephen King Η λάμψη. 
Σας διαβεβαιώ όμως ότι οι ομοιότητες εξαντλούνται μόνο στην επιβλητικότητα.
Σε τίποτε άλλο.


Παρασκευή 9 Αυγούστου 2019

Λουτρά Υπάτης

Οκ, όταν σκέφτεσαι τη λέξη "λουτρά", δεν έχεις πατήσει ακόμη τα πρώτα ή τα δεύτερα-ήντα, και-κυρίως- όταν αντικρίζεις τέτοιες εικόνες,


θες, δε θες αναρωτιέσαι αν βρίσκεσαι στο κατάλληλο μέρος για να χαλαρώσεις.
Η εντύπωση αυτή ανατρέπεται όταν δεις πόσοι νέοι άνθρωποι επιλέγουν αυτού του είδους τα "σπα", όχι μόνο για θεραπευτικούς λόγους, αλλά και για χαλάρωση και ευεξία.


Το νερό είναι ζεστό (γύρω στους 33 βαθμούς), προσφέροντας μια απίστευτα χαλαρωτική εμπειρία, ενώ το βάθος της πισίνας δεν ξεπερνά το ένα μέτρο.
Συνήθως δε γίνεται το αδιαχώρητο, έχει όμως αρκετό κόσμο όλων των ηλικιών.
Το εισιτήριο είναι αρκετά προσιτό, ενώ το ίδιο ισχύει και για το pool bar (ευρέως γνωστό το hot dog του, το οποίο, όπως διατείνεται ο ιδιοκτήτης είναι "τούμπανο").
Δεν κρύβω ότι ήμουν κάπως επιφυλακτική.
Αλλά δεν το μετάνιωσα.

ΥΓ: Συστήνεται ανεπιφύλακτα.
Εκτός αν απεχθάνεσθε τα βραστά αυγά. Γιατί το θείο (η κυρία ουσία που κάνει το νερό ιαματικό, όταν ενώνεται με το νερό), μυρίζει έτσι ακριβώς.