Τα σκέτα

Κάποιες μέρες προτιμώ τον καφέ μου σκέτο.
Το ίδιο και τα τραγούδια.
Μία και σήμερα.

Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα...

Η ΘΑΛΑΣΣΑ

Ἡ θάλασσα εἶναι σὰν τὸν ἔρωτα:

μπαίνεις καὶ δὲν ξέρεις ἂν θὰ βγεῖς.

Πόσοι δὲν ἔφαγαν τὰ νιάτα τους –

μοιραῖες βουτιές, θανατερὲς καταδύσεις,

γράμπες, πηγάδια, βράχια ἀθέατα,

ρουφῆχτρες, καρχαρίες, μέδουσες.

Ἀλίμονο ἂν κόψουμε τὰ μπάνια

Μόνο καὶ μόνο γιατί πνίγηκαν πεντέξι.

Ἀλίμονο ἂν προδώσουμε τὴ θάλασσα

Γιατὶ ἔχει τρόπους νὰ μᾶς καταπίνει.

Ἡ θάλασσα εἶναι σὰν τὸν ἔρωτα:

χίλιοι τὴ χαίρονται – ἕνας τὴν πληρώνει.

                       Ντίνος Χριστιανόπουλος(1962).

Ελληνικό Παιδικό Μουσείο

Κρίνοντας από τον τίτλο, αλλά και από το βιβλίο των επισκεπτών, καταλαβαίνει κανείς ότι δεν πρόκειται για συνηθισμένο μουσείο.

Παλιά βρισκόταν στην Πλάκα, αλλά ο χώρος δεν ήταν ιδιαίτερα φιλικός για τα παιδιά.
Στο νέο τους σπίτι, τα εκθέματα του μουσείου είναι σαφώς πιο λειτουργικά.
Απευθύνονται στους λιλιπούτειους επισκέπτες τους με έναν προσιτό, βιωματικό τρόπο. Ανάμεσα στα εκθέματα θα βρείτε ένα σχεδόν ακριβές αντίγραφο σούπερ μάρκετ...

...αλλά και έναν χώρο, όπου μικροί και μεγάλοι μπορούν να κάνουν τεράστιες σαπουνόφουσκες!

Επίσης πολύ ενδιαφέρον το έκθεμα με τα αντικείμενα του παρελθόντος: γραφομηχανή, αριθμομηχανή, ένα παλιό πορτ μπεμπέ, τηλέφωνο με καντράν, ένα πλυντήριο που είναι μόνο κάδος, μια "αρχαιολογική" ηλεκτρική σκούπα...
Το προσωπικό είναι πολυ ευγενικό και αισθάνεσαι  αμέσως πολύ άνετα.
Για παιδιά προσχολικής και πρώτης σχολικής ηλικίας.
Η είσοδος είναι δωρεάν και υπάρχει χώρος στάθμευσης επίσης δωρεάν, στρίβοντας από την οδό Ριγήλης στο δρομάκι για το ωδείο Αθηνών.

Ασφαλώς και δεν πρέπει...

...να χάνεις τέτοια πράγματα.
Και ευτυχώς έδωσαν και μια δεύτερη βραδιά στον Σωκράτη.
Γιατί η πρώτη έγινε sold out σε χρόνο dt.
Κι αν δε βρίσκαμε εισιτήριο;
Πώς θα υποδεχόμασταν καλοκαίρι;

James Clavell: Ο βασιλιάς των αρουραίων

Στην Ελλάδα τον συγγραφέα του βιβλίου τον γνωρίσαμε από το θρυλικό σήριαλ Σογκούν της δεκαετίας του '80. Κάποιοι ίσως να τον ξέρουν και ως δημιουργό της ταινίας Στον Κύριό μας, με αγάπη, στην οποία πρωταγωνιστεί ο Σίντνεϊ Πουατιέ, ή ως σεναριογράφο της Μύγας.
Το King rat, Ο βασιλιάς των αρουραίων δηλαδή, είναι το πρώτο του μυθιστόρημα (1962) και εμπεριέχει τα προσωπικά του βιώματα από την εποχή που ο ίδιος ήταν αιχμάλωτος στο Τσάνγκι, το ιαπωνικό στρατόπεδο αιχμαλώτων του Β' παγκοσμίου πολέμου στη Σιγκαπούρη. Παρόλο που μοιάζει σαν μια ακόμη αφήγηση των δεινών του πολέμου, το βιβλίο προχωρά πέρα από αυτό: δεν εξετάζονται τόσο οι απάνθρωπες συνθήκες κράτησης. Υπάρχουν, είναι δεδομένες, όπως δεδομένη είναι και η σκληρότητα των Ιαπώνων φρουρών. Αυτό που αποτελεί το κεντρικό θέμα όμως, είναι το κατά πόσο η επιβίωση γίνεται αφορμή για να καταπατήσει κανείς τις αρχές, το αίσθημα τιμής και τον ηθικό κώδικα της ζωής του.  Το βιβλίο εστιάζει στις σχέσεις μεταξύ των κρατουμένων, στο λαθρεμπόριο, στον παράνομο πλουτισμό του "βασιλιά" και σε όλους αυτούς που τον ζηλεύουν, που επωφελούνται ή που τον κυνηγούν με έναν ιαβερικό ατελέσφορο τρόπο.
Δικαίως θεωρείται ο προάγγελος όλων των μυθιστορημάτων-τούβλων της σύγχρονης εποχής, παρά το σχετικά μικρό μέγεθός του.
Η πλοκή του είναι κινηματογραφική και οι καταστάσεις που περιγράφει είναι με κάποιο άβολο τρόπο οικείες και γνώριμες.
Ίσως λίγο δυσεύρετο, αλλά πολύ, πολλή καλή επιλογή.

Γεράσιμος Ανδρεάτος: Το σκάκι

Μ' αρέσει αυτό το τραγούδι.
Είναι η ενσάρκωση της πολυσημίας της τέχνης.
Αν ρωτήσεις δέκα ανθρώπους, για καθέναν τους σημαίνει και κάτι διαφορετικό.
Όσοι ανήκουν στη γενιά των '90's, το θυμούνται από το soundtrack του Λόγω Τιμής. 
Λίγοι γνωρίζουν, ότι πρόκειται για μελοποιημένο ποίημα του Μανώλη Αναγνωστάκη με τίτλο Το σκάκι, το οποίο έγραψε με αφορμή τις συγκρούσεις του Εμφυλίου.
Επίσης, κάποιοι άλλοι ισχυρίζονται ότι το εμπνεύστηκε από το ανέκδοτο ποίημα Το πιόνι, του Καβάφη.
Τι στίχοι είναι λοιπόν;
Πολεμικοί;
Σκακιστικοί;
Ερωτικοί μήπως;
Ίσως λίγο απ'όλα τελικά. Γιατί η ζωή δεν είναι τίποτε άλλο, παρά πόλεμος.

Μια αέναη παρτίδα, όπου παίζεις όσο καλύτερα μπορείς, με στόχο τη νίκη.
Κι αν αρκετές φορές η ήττα μοιάζει κάτι παραπάνω από σίγουρη, πάλι πρέπει να πολεμήσεις.
Το να χάσεις με αξιοπρέπεια, είναι κι αυτό ένα είδος νίκης.

"Κι αὐτὴ δὲν ἔχει τέλος ἡ παρτίδα..."

Μια μέρα ξυπνάς...

...και ξαφνικά , λίγο καλοκαίρι μπαίνει από το παράθυρο.
Βλέπεις το γαλάζιο, και το λες ουρανό.
Γιατί, αντίθετα με τους ισχυρισμούς του ποιητή, τις περισσότερες φορές είναι.