Τετάρτη 4 Μαρτίου 2020
Δευτέρα 2 Μαρτίου 2020
Παρασκευή 28 Φεβρουαρίου 2020
Η χώρα των χαμένων στιλό
Αυτό είναι το έβδομο στιλό από το πρωί, που έβγαλα από την πολυσυσκευασία με τα καινούργια.
Πολύ θα ήθελα να ήξερα πού πήγαν τα υπόλοιπα έξι, τα οποία δεν μπόρεσε να βρει κανένας από τους συναδέλφους (ούτε βέβαια και γω). Γιατί, αν το έχετε προσέξει ποτέ, ένα στιλό που χάνεται, σπανίως το ξαναβρίσκει κανείς.
Ήταν και μια μέρα δύσκολη, με τα τηλέφωνα να χτυπούν διαρκώς και καμιά δουλειά να μην ολοκληρώνεται στην ώρα της. Επίσης με την επικαιρότητα γεμάτη "αισιόδοξες" ειδήσεις: κορωνοϊός, παράνοια, άδεια ράφια σούπερ μάρκετ και καρναβαλο-απαγόρευση.
Τώρα που το ξανασκέφτομαι, μου χρειάζεται μια απόδραση απ' όλα αυτά.
Να πάω κάπου, που να μην με αγγίζει τίποτα και να μη με βρίσκει κανείς.
Στη χώρα των χαμένων στιλό.
Κυριακή 23 Φεβρουαρίου 2020
Κική Δημουλά: Συμπληγάδες συγκρίσεις
Περιμένω. Σὲ φουαγιὲ θεάτρου.
Ὥσπου ν᾿ ἀρχίσει ἡ παράσταση βλέπω τί παίζεται πλαγίως ἐντὸς ἐνυδρείου ποὺ διασκεδάζει τὴν ἀναμονή.
Τετράγωνο περίπου σὰν κουτὶ παπουτσιῶν στὸ νούμερο τῆς ὑπερβολῆς. Σὲ γωνία σφηνωμένο γιὰ νὰ γεύονται διπλὴ ἀσφυξία οἱ τοῖχοι.
Μικρὰ ψαράκια ὅσο τὸ χρυσαφὶ τοῦ ἥλιου ἐπάνω σὲ χρυσόμυγας ξεριζωμένο βόμβο τρέχουν πανικόβλητα.
Σκυλόψαρο τζάμι τὰ κυνηγᾷ.
Νᾶνος βυθός. Τὸν γαργαλάει εὔκολα μὲ τὰ κοντά της δαχτυλάκια ἡ ἐπιφάνεια.
Συνθλίβεται ἡ πλεύση συχνὰ στὶς συμπληγάδες πέτρες-χαλίκι εὕρημα στεριανό.
Κάθε τόσο ἀγωγὸς κρυμμένος στέλνει βίαιο ἀέρα φουρτουνιάζει κάπως ἡ ἀνία φύκια ξεμαλλιάζονται μὲ πλαστικὸν ὀλοφυρμό.
Για λίγο καταποντίζεται ἡ ὁρατότης.
Ὥσπου μισοπνιγμένη τὴν τραβᾶνε κατὰ πάνω κάτι φυσαλίδες ὀξυγόνου μικρὲς σὰν καρφίτσας κεφαλάκι ποὺ βγαίνουν ἀπὸ τῶν ματιῶν μου τὴ λιγοστὴ φιάλη.
Τί λυπᾶσαι, χρυσόψαρα εἶναι οὔτε ποὺ γνώρισαν θάλασσα ποτέ τους.
Καὶ μεῖς πόσο τάχα γνωρίσαμε;
Κι ὅμως τὸ νοσταλγοῦμε αὐτὸ τὸ διόλου.
Παρασκευή 14 Φεβρουαρίου 2020
Δευτέρα 10 Φεβρουαρίου 2020
Maja Lunde: Η ιστορία των μελισσών
Τι κοινό μπορεί να έχουν οι ιστορίες ενός βιολόγου του 1852, ενός μελισσοκόμου του 2007 και μιας μητέρας του 2098; Θα μπορούσε ο άνθρωπος να επιβιώσει σε έναν κόσμο χωρίς μέλισσες;
Ζωντανεύοντας το εφιαλτικό σενάριο της εξαφάνισης των μελισσών, η Μάγια Λούντε συνθέτει ένα μυθιστόρημα, όπου συνυπάρχουν η οικολογία με το μυστήριο και η γνώση με την αγωνία.
Δεν ξέρω, ίσως φταίει η νεόκοπη ασχολία μου με τις μέλισσες, ίσως φταίει η πρωτοτυπία του θέματος, πάντως βρήκα το βιβλίο εξαιρετικό. Οι σελίδες κυλούν απολαυστικά και ο κόσμος των μελισσών γίνεται λιγάκι πιο κατανοητός για όποιον δεν τον γνωρίζει καθόλου.
Ήταν νούμερο 1 best seller στη Γερμανία το 2017. Το "save the bees" σε μυθιστόρημα, από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.
Και, όπως αναφέρεται και στο οπισθόφυλλο, "αυτό το βιβλίο θα βουίζει στο κεφάλι σας για καιρό".
Κυριακή 9 Φεβρουαρίου 2020
Φλέβισε, Φλεβάρη, φλέβισε...
Όσο κι αν φλεβίσει ο Φλεβάρης,
το καλοκαίρι δεν θ' αργήσει να μυρίσει.
Μπορεί ο ήλιος να έχει ακόμα "δόντια", όμως η άνοιξη είναι ήδη προ των πυλών.
Και τα μελισσάκια το ξέρουν καλύτερα και πριν από όλους μας.
το καλοκαίρι δεν θ' αργήσει να μυρίσει.
Μπορεί ο ήλιος να έχει ακόμα "δόντια", όμως η άνοιξη είναι ήδη προ των πυλών.
Και τα μελισσάκια το ξέρουν καλύτερα και πριν από όλους μας.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)





