Urban bee keeping

-Ώστε έχετε μελίσσια, ε;
-Μάλιστα. Δύο.
Υπολογίζουμε δηλαδή περίπου 30.000 μέλισσες...
-Στο βουνό;
-Όχι.

Στη βεράντα.

Η Χιονάτη πρέπει να πεθάνει. Της Nele Neuhaus

Δεν μπορώ να πω ότι η Χιονάτη ήταν από τα αγαπημένα μου παραμύθια, όταν ήμουν παιδί. Μάλλον με εκνεύριζε.
Αυτή εδώ η Χιονάτη όμως είναι διαφορετική.
Η υπόθεση εκτυλίσσεται σε ένα μικρό, γραφικό χωριό της οροσειράς Τάουνους, κοντά στην Φρανκφούρτη. Εκεί πριν από δέκα χρόνια δύο έφηβες κοπέλες εξαφανίστηκαν. Οι υποψίες στράφηκαν κατά του εικοσάχρονου Τομπίας, ο οποίος τελικά και καταδικάστηκε για τον φόνο των δύο κοριτσιών.
Τώρα που ο Τομπίας εξέτισε την ποινή του και επέστρεψε στο χωριό, όλοι είναι επιφυλακτικοί. Και οι υποψίες τους επιβεβαιώνονται, όταν εξαφανίζεται ακόμη μια κοπέλα.

Η Washington Post έγραψε ότι "το χωριό Άλντενχαϊν κάνει τα μυστικοπαθή χωριά της Αγκάθα Κρίστι να μοιάζουν ακίνδυνα όσο ένα κουκλόσπιτο". Και, τί να πω;

Δεν μπορώ, παρά να συμφωνήσω απόλυτα.

Ένα εξαιρετικό αστυνομικό θρίλερ, από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Θάλαττα, θάλαττα...

Την αγαπώ τη θάλασσα. Γιατί την ίδια μέρα μπορεί να σου δείξει την πιο άγρια εκδοχή της...

Και αμέσως μετά, μπαίνοντας στο λιμάνι να σε καλοπιάσει...

... εωσότου τής παραδοθείς τελείως:

Ο απόλυτος Έρωτας.

Υπόθεση Jacob. Του William Landay

Όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με μια υπόθεση δολοφονίας, αναστατώνεσαι. Όταν δε, το θύμα είναι ένα παιδί, το μόνο που θες είναι να βρεθεί ο ένοχος, ώστε το δικό σου παιδί να μην είναι το επόμενο θύμα. Με τον ίδιο τρόπο σκέφτηκε και ο βοηθός εισαγγελέα Άντριου Μπάρμπερ, όταν ανέλαβε την υπόθεση δολοφονίας ενός δεκατετράχρονου αγοριού σ' ένα προάστιο της Βοστώνης.
Όταν τα στοιχεία υποδεικνύουν ως βασικό ένοχο τον γιο του, ο Άντριου θα καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια να αποδείξει την αλήθεια. Ακόμη κι όταν τον απομακρύνουν από την υπόθεση λόγω δεοντολογίας.
Εσείς, ως πού θα φτάνατε για να προστατέψετε την οικογένεια σας;

Ένα αστυνομικό-δικαστικό θρίλερ, καθαρά όμως "αμερικάνικο". Όχι ακριβώς κακό, όχι ακριβώς καλό.
Αμερικάνικο.
Από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Ολόμαλλα πουλόβερ και 2020

Σας έχει τύχει ποτέ να φορέσετε ένα ζεστό, απαλό μάλλινο πουλόβερ και μετά από λίγο να νιώθετε ότι σας τσιμπάει "μέχρι την ψυχή" σας; Η ζεστασιά και η θαλπωρή μετατρέπεται σε ενόχληση, η οποία  σταδιακά γίνεται ανυπόφορη.

Και στο τέλος, στην καλύτερη περίπτωση, το ολόμαλλο πουλόβερ αποκτά μια μόνιμη θέση στη ντουλάπα, αφού σε κανένα δεν αρέσει αυτή η αίσθηση του "τσιμπήματος".
Στη χειρότερη, παίρνει το δρόμο που του πρέπει. Τον αγύριστο.

Δεν είχα σκεφτεί ποτέ βέβαια, ότι υπάρχουν και άνθρωποι "ολόμαλλα πουλόβερ".
Στην αρχή σε ζεσταίνουν ευχάριστα.
Μετά σου προκαλούν δυσφορία.
Και πρέπει να απαλλαγείς.
Ο στόχος λοιπόν για τη νέα χρονιά είναι αυτός:

Όχι άλλα ολόμαλλα πουλόβερ.
Και δεν εννοώ μόνο τα ρούχα.

Au revoir

Αν δεν σου το έχουν πει, ή δεν έχεις διαβάσει για αυτό, δεν το πιάνει το μάτι σου. Η αλήθεια είναι όμως ότι βρίσκεται στον ίδιο αριθμό της Πατησίων εδώ και σχεδόν 63 χρόνια.
Ο λόγος για το ιστορικό μπαρ Au revoir, το οποίο από το 1957 αποτελεί στέκι για πολλούς Αθηναίους και όχι μόνο: στο τραπεζάκι πλάι στο παράθυρο έχει πιει το Jack Daniels του μέχρι και ο Φρανκ Σινάτρα.

Αν πας μια φορά, δεν μπορεί παρά να το λατρέψεις. Τη διακόσμηση  έχει επιμεληθεί ο αρχιτέκτονας Αριστομένης Προβελέγγιος και έχει παραμείνει αναλλοίωτη από την εποχή που πρωτοάνοιξε το μπαρ.

Συνήθως είναι ασφυκτικά γεμάτο. Αλλά ακόμη και για ένα ποτό στα όρθια, πραγματικά αξίζει τον κόπο. Ένα ταξίδι στο χρόνο, στη φιλική τιμή ενός Dry Martini...

Αβραάμ Κάουα: Ο προσκεκλημένος

 

Όταν το 1897 ο Μπραμ Στόουκερ δημοσίευσε τον Δράκουλα, από το βασικό κείμενο "έλειπε" το πρώτο κομμάτι της αφήγησης από το ημερολόγιο του Τζόναθαν Χάρκερ. Ανακαλύφθηκε μόλις το 1914, ενώ ο συγγραφέας είχε πεθάνει το 1912. Δημοσιεύθηκε με περικοπές και με την επιμέλεια της συζύγου του στο βιβλίο Ο καλεσμένος του Δράκουλα και άλλες τρομακτικές ιστορίες. Το τι συνέβη πραγματικά στον Τζόναθαν Χάρκερ τις πέντε νύχτες που έμεινε στο Μόναχο το 1893, ενώ ταξίδευε προς την Τρανσυλβανία, παραμένει άγνωστο. Μια πιθανή εκδοχή, αποτελεί αυτό το βιβλίο. Άλλωστε "οι νεκροί ταξιδεύουν γοργά".
Ο Αβραάμ Κάουα συνθέτει το σκηνικό του τρόμου με ένα τρόπο γραφής που συναγωνίζεται επάξια τον τρόπο γραφής του συνονόματου Στόουκερ. Αγωνία, τρόμος, κλιμάκωση συνυπάρχουν σε ένα κείμενο που, αν είσαι φαν του είδους, σε συνεπαίρνει.

Τον συγγραφέα τον γνώρισα ως καθηγητή στο Πανεπιστήμιο. Τώρα βλέπω ότι η γραφή του είναι το ίδιο συναρπαστική με τις παραδόσεις του. Μόνο που είναι πραγματικά πολύ, πολύ, πιο τρομακτική.

ΥΓ: Αν είστε και λίγο φοβιτσιάρηδες, ΜΗΝ το διαβάσετε μόνοι στο σπίτι, αργά το βράδυ...